Nice.20ten

Chartres

2010-09-08T20:55:00.001+02:00

Het is alsof we moeite hebben om Frankrijk te verlaten. Maar nu we hier toch passeren kunnen we zowel eens stoppen, denk ik. De gps stel ik in op het centrum van Chartres. We worden tot de parking catedrale geleid. De ondergrondse parking zij twee in elkaar gedraaiede spiralen. Je rijdt dus steeds in dezelfde richting tot helemaal onderaan (dan ben je halfweg de parking) en dan terug naar boven. Aan de rand van de spiraal kan je je auto kwijt.

Het ronde gat links is de parking, het kruis rechts de kathedraal.

"Da bolleke is nie thuis!" Eulalie wordt wakker.
Euh, neen we dachten in Chartres te stoppen en eens de kathedraal te bezoeken.
"Ik blijf wel zitten"
In een ondergrondse parking? Ik dacht het niet.
Buiten is er voor haar veel te veel licht, en als we voor de kathedraal staan,
"En waarvoor ze het bekendst is kunt ge nog niet zien ook. Ik heb alles al veel beter gezien op internet"
Toch gaan we binnen.
Zij kiest voor bezinning.

Behalve de grote rosas zijn de andere glasramen wel te bewonderen.

In het koor is er een afzonderlijke kapel als tentoonstellingsruimte ingericht, ik geef enkele werken als voorbeeld mee.

purple stains

(I stepped on a) peach.

Martika's kitchen (after the mix)

en natuurlijk: the day the world turned around

Lightshow in de centrale beuk, let op de twee laserstralen.

We, Eulalie is er ondertussen bijgekomen lopen de mantra mee met de andere bedevaartgangers langs het pad van de doolhof in het tegelpatroon, als penitentie. Het is een hele wandeling.

De hele buurt rond de kerk is verkeersarm gemaakt.

What time is it?
Juist.

Moulay

2010-09-07T18:44:00.002+02:00

Het zit er weer bijna op. Na het ontbijt zetten we de terugweg in, 850 km noordwaarts.

Tussen Limoges en Potiers rijden we langs de tweevaksweg N147. Echt voorruit gaat het hier niet tussen vrachtwagens, bestelwagens en tractoren. Halverwege staat een auberge te blinken. Het is middag, we zijn hier nu toch, kunnen we zowel iets eten.

De dagschotel is fraditoe aux cevelatis de chauvanges, of zoiets, ik begrijp het niet echt. Ik vraag iets meer uitleg aan de dienster, ze houdt vol: "fraditoe aux cevelatis de chauvanges". Na de vierde keer springt een koppel aan de tafel naast ons ter hulp. "Fish and meat" Eh? Nu begrijp ik het eigenlijk nog minder, worst van vis met vlees. Geen idee, maar we zijn wel te vinden om iets nieuws te proberen.
Het is inderdaad iets in worstvorm, beige kleur in oranje saus. Ik heb geen idee of ik vlees of vis eet. Het smaakt naar gebonden groentepuree met veel bloem in de zure tomatensaus. Het vult maar smakelijk is anders.
Nadien vraag ik nog aan de dienster welk vlees of vis het was. Daar heeft ze geen idee van. "C'est la sauce je suppose" Voor het fawlty towers toestanden worden betaal ik de rekening en gaan we terug de weg op.

Rond Le Mans gaat het wel heel erg snel. Verlaten snelweg, vier vakken heen, vier terug. De stad doet z'n naam eer aan.

Hôtel La Marjolaine.
Voor de laatste maal onze reservatie bevestigen. De man kan onze naam niet terugvinden. Vous avez du courier? Gelukkig print ik m'n bevestigingsmails uit. Na een grondige studie kan hij niet anders dan ons twee kamers bezorgen. We mogen in het hoofdgebouw, een trapje op, een deur naast de vergaderzaal geeft uit op een gang. Ik vermoed dat het personeel hier verblijft.
Mooi domein. Bovendien had ik op de website gelezen dat ze hier fitness, jacuzzi en zwembad hadden.
We vragen het aan de mevrouw, die het weer aan de mijnheer achter de balie moet gaan vragen.
Geen probleem ze zal met ons mee gaan.
De welnessruimte is in het bijbouwtje aan het gebouw aan de overzijde van de tuin. We krijgen de sleutel en hebben het rijk voor ons alleen. Het is pas nieuw, blijkbaar weten de andere gasten het bestaan hier niet van, zelfs het personeel is niet op de hoogte.
We genieten van een half uurtje fitness, warme jacuzzi met zicht op het omliggende landschap. Een duik in het zwembad, tussen de verbaasde blikken van gasten van een trouwpartij in de tuin.

Het lager linkse aanbouwtje is de welness. Het rechtse raam de fitness en achter het linkse raam de jacuzzi die in de vloer is gebouwd.
Dit is het uitzicht vanuit het bubbelbad:

Langs de oever kan je een mooie wandeling maken.

We sluiten onze reis gastronomisch af met een lekker diner.

Carpaccio van forel met gemarineerde prei.

Konijn met selder

Kaasbuffet

alles met een lekkere sancerre.

De gemarineerde prei is een ideetje voor thuis. Door het zure van limoen is de scherpheid van de rauwe prei verzacht en wordt die eetbaar.

Het konijn is ook verrassend lekker sappig en in kombinatie met de selder, fris.

Het leukste moment aan tafel wordt verzorgd door een Duitse familie. De kinderen lopen al een tijdje rond, binnen en buiten. Op een bepaald moment komen de vier achter elkaar gestapt, onder de commando van de eerste: "LOS! LOS! LOS!"

Nu weten wat losgehen werkelijk betekent.

Tijd om de koffers te pakken,

de creditkaart weigert ondertussen om nog voor ons te betalen,

het zou verstandig zijn huiswaarts te keren.

Beertje mag nog één keer op verplaatsing slapen.

Narbonne

2010-09-04T12:56:00.003+02:00

Woensdag 28 juli 2010, namiddag en avond.

Met een volle koffer de snelweg op richting Narbonne. We stoppen even op de aire langs de A61 om het panorama op Carcasonne vast te leggen. Halverwege naar Narbonne na het tanken, eten we op een parking. Ik zie een gezellige tafel vrij en parkeer me er niet voor. Tijdens het uitstappen installeert een ander heerschap zich net aan dezelfde tafel. We schuiven aan. Hij kan het duidelijk niet op prijs stellen. Hij is ook iets beter geëquipeerd met knipmes om z'n broodje te smeren.

Een luid 'EEEEEK' klinkt rechts achter mij. Het is vier uur vijfendertig nog vijfendertig kilometer én vijfendertig graden! Een horror 'number 23' scenario wordt ons voorgehouden.
De gevaren driehoek op het scherm laat het ergste vermoeden. Gerda waarschuwt ons 'opgelet gevaarlijke verkeerssituatie.' Het blijkt enkel een vrachtwagen die met pech aan de kant staat.
Ik stel de gps af op een parking nabij de bestemming Narbonne. Al snel wordt duidelijk dat we naar Narbonne-plage rijden, maar bij de huidige temperaturen lijkt dat geen slecht idee. Een kronkelig tweevaksbaantje brengt ons, en vele anderen naar het strand.

groot panorama na de klik

De parking is gratis, ligt onmiddellijk aan het strand en er is nog plaats zat, zelfs in de schaduw van een boompje.

Na een kleine wandeling staan we met de voeten in het water.

"Mais pourquoi vous n'avez pas dit que nous allions à la plage?", Esmoreit in z'n beste Frans.

De groosmannekes zijn de enigen zonder zwembroek in een omtrek van kilometers, en we hebben er beelden van.

De meest sprekende opnames zijn niet voor publicatie vatbaar. Richting strand ligt er wel heel veel vlees te bakken, al dan niet voorzien van braadolie of onderstutting. Ik vraag me af hoe ze het uithouden. Na onze strandwandeling wordt tijdens het drinken duidelijk hoe ons lichaam nood had aan vocht. Heerlijk pootje baden, maar gelukkig hebben de ze hier doeken voorzien om naar de dijk te lopen, want blootvoets over het strand lukt mijn inziens niet zonder blaren. Bovendien zijn er op de dijk ook nog eens kraantjes om je voeten te spoelen.

Vanuit Narbonne-plage naar Narbonne centre.

Ook daar is er een mooie gratis parkeermogelijkheid op de kade op wandelafstand van het centrum, langs de passerelle victoire hugo. Ik zal m'n flater hier maar toegeven. Vanaf nu hebben we het nog enkel over overwinningen.

Spekglad is deze Romeinse Via Domitia, je kan je amper recht houden. Mams blijft verstandig boven, het is niet echt het moment om een ziekenhuis te bezoeken.

The most Everday of all People zagen we op de place Bistan, hij doet het wel met flair.

Hedendaagse architectuur mooi geintegreerd in de historische omgeving.

De cathédrale St-Just met de Palais des archeveques, met mooie tuin en nederlandse poëzie, een zonnewijzers en beregening die net nu moet werken.

En dan is de batterij van de camera echt plat.

Het restaurant voor vanavond reserveerden we telefonisch vanuit Narbonne. De guide michelin gaf aan dat er een bib gourmand in de buurt is, in Coursan: L'os à moelle. Hoeveel keer we de route Salles d'Aude ook af reden, dat restaurant vonden we niet, wel het enige restaurant met hetzelfde telefoonnummer.

Een gouden tip: koop de laatste nieuwe michelin als je op reis gaat. Als je zoals ik wil besparen, en het nog doet met de gids uit 2004 kan je wel eens tegen komen dat het restaurant ondertussen is overgenomen. Slinks genoeg hadden ze wel hetzelfde telefoonnummer behouden.

De nieuwe uitbater blijkt een Belg, uit Namen. Ik had niet verwacht Elio hier te ontmoeten.

Het is hier niet echt lekker, we hebben al slechter gegeten daar niet van, maar zeker geen twee vorkjes in de rode gids waard, ver van een bib gourmand waardering. Bovendien is de tuttifrutti die Eulalie krijgt echt niet te eten. Ik zou zeggen 'faites demi-tour' als je hier zou komen.

Château Auzias

2010-08-31T21:17:00.001+02:00

Woensdag 28 juli 2010, middag

Mme S.Brune had me op het hart gedrukt om toch zeker le Château Auzias te bezoeken, ze gingen me daar zeker ontvangen. De château ligt dicht bij Carcassonne zo dicht dat we een hele tour omrijden, enkele dorpjes door en om dan langs een heel smal weggetje, waar je beter geen tegenligger voor je hebt, aan de achterpoort het domein binnen te rijden. Wisten wij veel dat er een kleine oprit vanaf de grote weg liep, die we in binnenrijden van Carcasonne gepasseerd waren. Zelfs het bord, niet echt klein, hadden we niet opgemerkt. Toegegeven het was dan nog ons doel niet.

Lut ziet dat ik eerst moet verwittigen, het liefst les heures du repas. Bellen dus, 'On vous reçoit quand?' De tien minuten werden een half uur na onze vermelde zoektocht, maar het bleek daar allemaal zo nauw niet te steken. We krijgen een rondleiding.

De wijngaarden liggen allemaal rond het kasteel. Ze zijn hier pas sedert 2004 terug begonnen met het produceren van wijn. La propriété was volledig in verval geraakt. Het duurt enkele jaren vooraleer de wijnproductie echt op gang komt en voor dat de investering begint op te brengen. Daarom zijn ze hier ook begonnen met het inrichten van gites op het domein. Ik leg haar uit dat we hier gingen slapen maar door m'n late beslissing alles volzet was.

Om de rij laten ze het onkruid staan zodat de wortels het iets moeilijker hebben, zo verdiepen ze de smaak.

Le château in al z'n glorie, meer pracht en praal moet je je er niet van voorstellen. Aan de overzijde staat de wijnschuur, half ondergronds.

De wijn wordt bewaard in inox of polyester vaten, naargelang de druivensoort of de wijn die men wil maken (rood, rosé of wit)

Via de leidingen loopt de wijn, na rijping uiteraard, naar de bottelarij.

Dat is het dus, meer is er niet aan, hier wordt hun ganse productie gebotteld. De etiketten worden op het tweede deel geplaatst. Hier wachten ze echter mee tot de wijn is verkocht. Voor de europese markt hebben ze 'art nouveau' etiketten, terwijl de Aziatische en Amerikaanse markt liever traditionele etiketten heeft. Het ligt hier dus vol van de naakte flessen.

De druivensoorten waarmee de Auzias wordt samengesteld. Cabernet, Merlot, Grenache, Syrah, Cinsault en Muscat. We mogen alle wijnen proeven. Sommige zijn heel verrassend, zoals hun zoete witte wijn.
De propriétaire heeft heel mooie kasten laten maken, naar een model van apothekerskasten dat hij in het Oosten zag.

We slaan onze voorraad rood en zoet wit in, enkele dozen. Eulalie geeft ons al mee dat ze geen bagage aan haar voeten neemt. Als we nu de koffer zo vol alcohol stouwen dan kunnen onze kleren daar niet meer bij, verzekert ze ons. We zien wel. Ik schat dat de valiezen net naast de kartonnen dozen zullen passen. Schatten zeg ik.
Bovendien krijgen we nog een doos rosé cadeau.

De mevrouw bekijkt mijn briefje van 500 € aandachtig aan beide zijden. Lap denk ik, dat zullen ze hier dan niet aanvaarden. Ik vrees dat m'n visa dat niet trekt, want we moeten nog een hotel betalen. Geen nood, het was de eerste maal dat ze dat zag en ze wou er even van genieten.
Als we ook een doos zoete witte willen meenemen, kijkt ze even bezorgd, 'Ik weet niet of ik er nog genoeg met etiketten staan heb". Daarmee bewijst ze wat ze daarnet verteld heeft, ze etiketeren wel heel krap. Ze slaagt er toch in om net een doos van zes flessen gevuld te krijgen.

De wijn is hier niet duur, de meeste flessen aan 5 € en hun speciale cuvée aan 12 €. Met verschillende wijnen hebben ze de medaille d'argent en medaille d'or gewonnen. Belangrijker is dat wij hem lekker vinden, zelfs nu we een tijdje thuis zijn. De zoete witte hebben we thuis nog niet geproefd.

Ze toont ons de weg naar de quatre voies. Door de wijngaard neem ik nog enkele foto's van de wijnranken. Het is broeierig heet, het gezelschap blijft in de wagen bij de airco.

Carcasonne

2010-08-29T23:20:00.000+02:00

Woensdag 28 juli 2010, voormiddag

We nemen een uitgebreid ontbijt van een uur of drie, een beetje babbelen met Aline Marcos. We kozen nochthans een druk programma voor vandaag: Carcasonne, een château en Narbonne.
Dicht tegen de middag geraken we bij de oude vesting. De parking staat vol. We vinden een plaatsje achter een afgezette put in het wegdek. We wringen ons, op nauwkeurige aanwijzingen van mams, schuin tussen een renault espace en de afsluiting.

Le soleil tappe, zo hard dat de kleine helling van de parking naar de oude stad nog zwaar wordt.

De oude vesting ligt volledig buiten het huidige centrum van Carcasonne dat verder niet veel moois te bieden heeft volgens Aline. We verliezen dus daar verder geen tijd.

Druk verkeer over de ophaalbrug.

Het historisch centrum van Carcasonne valt eigenlijk ook tegen. Alles is hier op 15 jaar tijd heel commercieel toeristisch geworden. Het ene snoepwinkeltje naast een ander plastieken soeveniershopje rechtover een pizzatent naast faux bijouterie. Voor elke bezienswaardigheid moet er fors geld betaald worden. Gelukkig is de kathedraal nog gratis toegankelijk.

Nog veel devotie in deze streek, kaarsje branden voor de god van het goede of de god van het kwade?

Gitarist-basspeler met selfserviceshop.

Vanop de aire langs de autosnelweg A61 krijg je een mooi panorama op Carcasonne.

Minerve

2010-08-26T23:03:00.001+02:00

Dinsdag 27 juli 2010, avond.

Aline raadde ons aan om vanavond nog Minerve te bezoeken. Een stadje met een natuurlijke vesting van twee gorges, twee kloven van twee riviertjes die daar samenmonden. 'On dirait le gran canion' verzekerde Aline ons.

Minerve heeft van de natuur gekregen wat in Carcasonne moest gebouwd worden. De stad was oninneembaar. In 1210 hebben de Katharen zich toch moeten overleveren aan Simon de Montfort, die in opdracht van Paus Innocentius III een kruistocht tegen de ketters leidde. Hij sloot Minerve van de buitenwereld af, en bekogelde de stad met catapulten. Die zomer stroomde er geen water door de riviertjes, de droogte dwong de inwoners tot kapitulatie. De Katharen mochten levend hun stad verlaten, als ze hun geloof afzwoeren. Op de bodem van een van de gorges werd een groot vuur gemaakt, en de 140 inwoners sprongen er zelf in, hun geloof behoudend.

Lut heeft me al verwittigd, je mag het stadje niet in met de wagen. Als je gorges hebt, heb je ook kronkelwegjes. De gps leidt ons tot aan de brug, we volgen de wegwijzers tot aan de nieuwe parking. Hiervoor rij je terug van het stadje weg, maar na een haarspeldbocht sta je terug dichtbij. Bovendien heb je daar een prachtig uitzicht.

Op de parking hebben we ons restaurant gereserveerd voor vanavond, Le Chantovent, een bib gourmand.

We denken dat we hier gerust een uurtje of twee kunnen rondwandelen.

Via een nieuw aangelegde weg kom je langs de gorges het stadje binnen.

De restanten van een oude burcht zijn het eerste wat je tegen komt.

een groter panorama na de klik

Een mooie brug over de gorges is de tweede toegangsweg tot Minerve.

'S avonds kom je amper toeristen tegen in zo'n stadje, stukken aangenamer. Bovendien is de temperatuur draaglijker bij het noodzakelijke klimwerk.

We verlaten de vesting via een oude stadspoort en dalen in de gorges af.

Mams op kop.

Van hier beneden krijg je een heel ander perspektief op de brug en de toren.

Iets verderop hebben de mannen een pont naturel gezien, een doorgang die het riviertje door de rots heeft geslepen. Onze drang naar avontuur kunnen we niet bedwingen, de vrouwen blijven op veilige afstand.

Zij die gaan sterven groeten U.

De doorgang is wel 200 m lang. Binnen is het stikdonker. Het wordt stil, enkel de galm van onze voetstappen wordt weerkaatst door de rotswanden. We zijn iets minder stoer dan daarstraks. We weten ook niet wat we tegemoet gaan, wat we onderweg tegen kunnen komen, je ziet geen steek voor je ogen.

Ik zet m'n camera op de hoogste gevoeligheid en probeer wat beelden vast te leggen.

Dit is dan de andere zijde van de rots. Het is hier nog stiller dan aan de andere kant. Velen hebben hier keien op elkaar gestapeld. We plannen ook iets groots, waarom niet een reuze O(+>, tot we ons realisteren dat we ook nog terug moeten, en dat die twee uur ondertussen wel om zijn. Bovendien moeten we nog een hele klim doen naar het restaurant, en krijgen we onder ons voeten van ons vrouwen omdat we ze zo lang in de steek lieten.

Terug dus.

We weten ondertussen dat hier geen vleermuizen zitten, toch niet in het heengaan.

Ietwat bezweet vinden we het restaurant, Chantovent. Mams en zus komen een eind achter ons. Zij waren de weg onder de brug doorgegaan.

We mogen een tafel kiezen op het terras. We passeren een groep Vlamingen aan een grote tafel, en wensen ze smakelijk eten. We krijgen wat verbaasde blikken als antwoord. In het restaurant zijn we duidelijk omringd door Everyday People. De tafel naast ons heeft het ook door, en we lachen begrijpend naar elkaar. Vooral een jonge man, die heel alleen tafelt valt op. Hij wordt speciaal verzorgt door de dienster. Wij hebben een jonge ober.

Wij kiezen voor het menu autour de la truffe, de dames houden het bij herbes aromatiques.

Als amuse een meloensoepje, we kennen het ondertussen.

Een roerei met truffel

Fois gras op drie manieren:

- gebakken op een broodje met truffel en ganzevet

- tussen merenque

- met speculoos! heel apart en heel smaakvol. Het doet aan thuis denken, de geur van Lembeke.

Bij het brengen van het visbestek, kijkt de ober naar mij en zegt: 'pas pour vous'

Blijkbaar zie ik er een vleeseter uit.

Rundsvlees met truffelsaus, puree, courgettes en wortel.

Ik bestelde saignant, mais plustôt bleu que saignant. Esmoreit saignant.

De ober wist beide borden niet echt uit elkaar te houden denk ik, want Esmoreit heeft saignant en ik heb à point. Vandaar mijn plustôt, ik vraag me af wat je moet vragen om bleu te krijgen, cru?

Het vlees en de saus is weliswaar verschrikkelijk lekker.

We krijgen nog kaas mét truffel

En als dessert abrikozenijs met abrikoos en bourbon.

Een lekkere witte minervois vergezelde ons en onze verwende smaakpapillen.

Het beste restaurant van onze reis.

Het is al laat, ondertussen is een iets oudere dame de knappe eenzame jongeling komen vervoegen. Hij werkt hier misschien, laat ik nog uit m'n mond gaan.

In het donker zoeken we onze auto terug.

Op de terugweg zitten twee schaduwen aan beide zijden van de weg. Plots draaien ze hun kop, de ene springt de ravijn in, ik denk aan een haas, om dat terug op te vliegen. De tweede vliegt sierlijk met z'n gespreide vleugels op, net naast ons. Twee uilen. Une buse zou mevr. Marcos ons de volgende ochtend vertellen, want deux hiboux hier, dat heeft ze nog niet gezien. Ze is misschien niet zo laat op pad als ons.

Pepieux

2010-08-21T13:46:00.001+02:00

Dinsdag 27 juli 2010, namiddag.

We rijden door een dor ietwat dreigend landschap. Dorpjes liggen kilometers ver uit elkaar verspreid. Weinig volk op de weg, weinig volk buiten. Hier en daar een oud vrouwtje. Het lijkt me hier achterdochtig. Ik vraag me af hoe je hier je boterham moet verdienen.

Het dorp Pepieux is stil, de straat naar onze chambre d'hôtes mogelijks nog stiller. Ze loopt dood op een wijngaard. De laatste woning is waar we moeten zijn. We komen aan het wit hekje, de stilte wordt verbroken door twee agressief blaffende honden. 'Un instant, n'ayez pas peur!' Aline Marcos, onze gastvrouw steekt de lawaaimakers binnen. Haar man in witte schort, met verspreide bloedvlekken komt ons tegemoet. Ik zie Eulalie ineenkrimpen. We lijken in een tweedrangsthriller beland. De chambre d'hôtes heeft vers vlees in de kuip. Haar man blijkt slager, een kleine zelfstandige in het land van de Katharen.

Later aan de ontbijttafel tijdens een lang, bij momenten zeer emotioneel, gesprek met onze gastvrouw zal mijn gevoel juist blijken. Het is hier moeilijk leven. De mensen zijn hier achterdochtig en op hun hoede. Ze houden niet van buitenstaanders. Ze vinden het bijvoorbeeld heel vreemd dat mevrouw Marcos hier toeristen ontvangt. Wildvreemden in je huis stel je voor. Je krijgt hier een heel ander beeld van de Fransen. Ze zijn zeer hard voor elkaar. Ook zeer hard eens je je politieke kleur bekend, anderzijds kan het blijkbaar niet anders je moet je tot een clan, la gauche of la droite (be)keren om iets gedaan te krijgen. Volgens haar is la gauche rechtser dan la droite die zelf linkser is dan la gauche. Ze heeft al wat meegemaakt en heeft al heel wat moeten opgeven. Maar je moet je leven zelf in handen nemen vindt ze, je moet niet op anderen wachten op je te helpen.
België komt natuurlijk ook aan bod. Ze heeft al Walen en Vlamingen ontvangen. We hebben beiden dezelfde bekommernissen en bezorgdheden, volgens haar. Het ligt allemaal niet zo ver uiteen. Alleen de Brusselaars, daar heeft ze het niet voor. Ze wordt zeer emotioneel. Ze zijn zo hautain mijnheer.

Ze heeft haar huis een beetje aangepast om een chambre d'hôtes uit te baten. Twee kamers en een badkamer staan tot je beschikking, volledig gescheiden van de rest van het huis. Het ontbijt en eventueel een avondmaal neem je aan hun eettafel, in de woonruimte met open keuken. Ze is graag in de keuken bezig en, moet ik het nog zeggen, babbelt graag.
De tweede dag, Aline moest weg, wordt het ontbijt verzorgt door de buurvrouw. Zij is iets minder spraakzaam. We komen toch te weten dat ze niet van hier is. Als ze hoort dat wij uit Vlaanderen komen zegt ze trots dat ze uit Noord-Frankrijk komt, van naby calais. Ze mogen zeggen wat ze willen, het is hier inderdaad warm, maar onze stranden zijn toch mooier.

De kamers bereik je via de terrasramen die uitgeven op de tuin.

Het zwembad waar Aline van sprak, waar ze de cigales van een verdrinkingsdood redt, ontdekken we pas als we terug vertrekken. Het ligt aan de andere zijde van onze vleugel. We zijn hier amper ook op klaarlichte dag geweest. Onze gastvrouw zei het ook, "je vous ai vu rentrer, monsieur ne marchais plus tres droit."

De kamers en het sanitair zijn misschien wat gedateerd, maar ruim, alles is er, en de prijs valt heel goed mee.

Bovendien hoeven wij hier niks te betalen, we zijn uitgenodigd. Het persoonlijk kontakt maakt het iets mindere comfort meer dan goed, in vergelijking met een onpersoonlijk hotel.

De inrichting vertelt ook wat over de uitbaters. De kinderen vinden het bruine sanitair niet direct het meest smaakvol. Het is wel een heel grote lavabo. Esmoreit maakte al kennis met de automatische luchtverfrisser in de badkamer. Een doos die op geregelde tijdstippen begint te grommen, als je dan iets dichter kijkt, word je getrakteerd op de zwoelste geuren.

We vragen ons af wat er zich achter het rolluik in de gang afspeelt. De verbeelding slaat weer op hol.

We trekken de luiken dicht, en zetten de ramen open, het is hier zeer warm. De luiken houden de insecten niet tegen, de lakens ook niet. Ik mag op Eulalie haar kamer eerst op jacht gaan, voor ze er nog een voet binnen zet. 's Morgens ontdek ik in ons bed wat er de ganse nacht kriebelde. Het was zwart en niet op drie slagen dood.

Marseillan

2010-08-20T19:36:00.001+02:00

dinsdag 27 juli 2010, middag

Het was wat kort in zo'n mooi verblijf, Marseille hadden we ook nog graag gedaan, maar een mens moet redenen blijven hebben om terug te keren.
Het is terug heel druk op de snelweg. Terhoogte van de verkeerswisselaar A8-A7-A54 staan we weer stil. De airco blaast gelukkig terug volle bak koude lucht in de auto. Rond Arles terug stil, en op de verkeerswisselaar A9-A54 ter hoogte van Nîmes hetzelfde. Maar vanaf dan gaat het weer vlot, we hebben ook 3 rijvakken ter onze beschikking.

Het is ondertussen middag geworden, en we passeren le bassin de Thau. We herinneren ons een prachtige uitstap in 1994 tesamen met Geertrui. Een rondje rond de bassin de Thau, met een onvergetelijk middagmaal aan het water. We bestelden een plateau fruits de mer. Een motorbootje werd gestart en onder de geuren van de bezine en het geprot van de motor zagen we iemand tot aan de oesterbanken varen. Daar schudde die aan wat netten en bakken, en kwam teruggeprot. We kregen de lekkerste en verste fruits de mer die ik ooit gegeten heb.
We hadden toen ook noilly prat ambre gekocht, niet te krijgen in de handel. Die is al jaren op.

We besluiten hier iets te eten, en nemen de eerstvolgende afrit. De borden le Cap d'Agde en Sète roepen nog meer herinneringen op. Waar was dat nu weer? Geen idee waar Noilly Prat is. Marseillan vind ik wel mooi klinken, bovendien zie ik op de kaart van de gps dat daar een haventje is. Daar is misschien iets leuks om te eten.

" 't Is mij al gelijk, maar stop aan iets waar ik kan piesen" Eulalie is wakker geworden. Ik probeer nog dat bij een restaurant meestal wel toiletten zijn, maar er volgt geen lach. De spanning is blijkbaar te hoog.
We draaien de bocht om, en parkeren ons net voor ... Noilly Prat. Zo moet het 16 jaar terug ook gegaan zijn, gewoon afgaan op de sympathieke naam, en er een drankje bij krijgen. Het huis staat niet in de gidsen (te commercieel waarschijnlijk) maar je krijgt hier een mooie rondleiding.

Eerst iets eten. Aan de rive droite is er één restaurant, aan de overzijde zijn er meerdere. Wij gaan voor de enkeling, ook al omdat het er aan de buitenkant zo mooi uit ziet.

Binnen lijkt het pas gerenoveerd. Mevrouw vertelt dat dit vroeger van haar ouders was, en dat zij dit een paar jaar terug heeft overgenomen en opgefrist. Ik feliciteer haar met de mooie inrichting. Het sanitair is trouwens ook heel mooi, altijd een goede graadmeter.

Ik ga uiteraard voor de assiete fruits de mer en krijg vier oesters, vier palourdes, vier mossels en vier scampi. Lekker, vers en groot.

Esmoreit heeft ook een goede keuze gemaakt met zijn assiete frité du port.

Eulalie miskoos met de vissoep (kon zo uit het toilet komen).

En mams nam de plat du jour, plaatselijke specialiteit (moet eigenlijk al verklikkerlichtjes doen branden): calamars in tomaat en aoli.

We bezoeken nog even Noilly Prat, de rondleiding start net als we aankomen, goed getimed van het restaurant!

De inkomhal, waar nog enkele anderen zitten te wachten. De kinderen krijgen een Nederlandstalige tekst mee, de rondleiding is in het Frans.

De geur van de alcohol komt je tegemoet in deze hal waar nog altijd de wijn in de originele oude in canadese eik een jaar rijpt. De vaten hebben een inhoud van ongeveer 400 hectoliter. Ik mag er niet aan denken dat een dwarsbalk het begeeft.De twee wijnen, Picpoul de Pinet en de Clairette worden afzonderlijk gehouden. Het is maar op het laatst dat ze worden samengevoegd in steeds andere verhoudingen naargelang de zoetheid van beide, zodat de smaak van de vermouth steeds dezelfde blijft, over de jaren heen.

Picpoul de Pinet doet me altijd aan Luc denken en aan een dorpje wiens naam we niet vermeld mag worden op familiebijeenkomsten. Geen idee waarom.

Na de rijping gaat de wijn in kleinere vaten naar buiten. Daar verdampt het gedeelte 'pour les anges' zodat het een likeur wordt. Dit is de methode waarop wijn bewaard werd op de scheepsreizen. De vaten lagen toen op het dek, in de zeelucht. Hier in Marseillan is een ideaal microklimaat van warmte, zachte winters zonder echte vorst om dit mogelijk te maken.

De vaten zijn slechts met een vod gesloten. Je ziet dat ze al vele seizoenen meegemaakt hebben. Soms worden er enkele vervangen, meestal vaten die reeds gebruikt zijn zodat het eik geen smaak meer afgeeft aan de likeur.

Dit is het oudste vat op het terrein:

Heel verweerd, maar het sluit nog genoeg af zodat er na een jaar nog genoeg vloeistof over blijft.

Hierna gaat de wijn terug naar binnen voor 6 maanden. Daar wordt hij gemengd en worden er kruiden toegevoegd. Heel geduldig worden de kruiden in de wijn dagelijks omroerd door een dodineur.

Voor het bottelen worden de kruiden met een pers uit de likeur verwijderd.

Door verschillende melanges en samenstellingen van de kruiden verkrijgt men drie varianten, de dry vermout, de rouge en de ambré. Enkel de dry is hier te verkrijgen. De rouge wordt geexporteerd naar het Oosten en Australië. De ambré is enkel in Marseillan te koop.

De 'apotheek' met de kruiden, de oude versie van het huidige moderne labo, waar de menging computergestuurd geregeld wordt.

Enkel oude toestellen.

We hebben onze voorraad terug aangevuld met 6 flesen rouge en 6 flessen ambré. De dry zullen we hier wel kopen want Eulalie heeft nu al commenteraar dat ze geen valiezen aan haar voeten neemt.

Aix en Provence

2010-08-17T23:20:00.001+02:00

Maandag 26 juli 2010

Als we 's morgens aan het hotel komen, geeft de zon al goed warmte. Ik ga de sleutel halen bij Mams en Eulalie, en we kruipen voor een hazeslaapje van twee uur in ons bed.
Half negen, ontbijt. We moeten tegen tien uur uitchecken.
Annie-Claire heeft medeleiden met Esmoreit, ze heeft hem nog een beetje eten gespaard. Gelukkig want echt wakker wordt hij niet. Ik vraag haar nog wat ze van het concert vond. Haar 'te eclectisch' doet me zo aan de keizer denken die Mozart de opmerking 'to many notes' meegeeft. Er ligt een oceaan tussen de fans en de occasionele concertganger.

Ik had vandaag als gelukkig als rustige dag voorzien, we hoeven amper 150 km af te leggen, richting Rousset. Verbaasd rijden we door het industriegebied naar ons hotel, Le Déjeuner sous l'Arbre, ik geef toe de naam hielp bij de keuze.

Eens op het domein zie je niks meer van het industrieterrein, in de plaats krijg je een fantastisch zicht op de rotsformaties die Paul Cézanne zo mooi schilderde. Bovendien is het erg rustig aan de uitkant van het industrieterrein, zo goed als geen verkeer.

De mevrouw van de balie leidt ons rond, 'Je découvre avec vous'. Het was hier haar eerste dag.
Ze toont ons het prachtige uitzicht, de molen van Cézanne is zichtbaar vanop het domein, het zwembad, het restaurant en de gites. We krijgen twee kamers. De kinderen hebben een mezzanine, wij kiezen voor het hemelbed en eigenlijk ook voor de airco.

De rotsformatie op de achtergrond.

Het restaurant

Letterlijk, sous l'arbre.

We brengen de middag door uitrustend aan het zwembad. De vrouwen worden wat kribbig van onze glimlach van Nice tot Cannes. De warmte van de zon smelt de scherpe kantjes weg.
In de namiddag gaan we op zoek naar de molen van Cézanne. De lieve mevrouw heeft het ons uitgelegd. Ik zal het maar toegeven, ik heb niet geluisterd. Ik herinner me iets van à gauche le village, à droite iets anders, ook nog iets van demandez.

Le moulin dus, die we niet vonden, maar waar ik toch een mooi fotoken van heb, met m'n miezirig zoomlensje op met ietepietieklein cameratje. Grapje, hoort bij die smile. Mattias had een pro-camera mee, maar met m'n kleine panasonic kon ik Prince van dichter fotograferen dan hem. Hij stond achter mij, en stak telkens zijn duim omhoog toen hij het beeld op m'n scherm zag.

De rotsformatie wou ik ook nog hebben. Ik stopte hiervoor op een truckersparking langs de nationale. Onmiddellijk kwam de uitbater buiten gelopen, "attentions c'est un parking pour poids lourds!' Juist ja, ik zal het maar niet als afront nemen.

Niks voorbereid over deze streek, zonder groene gids, een beetje verloren ronddolend, beginnen de kinderen al over de witte dorpen en Ronda. "Hebben we het gezien?" Fontaines en soldes hebben we de mevrouw ook horen zeggen. Aix en Provence wordt het dus.
Als tip geef ik nog mee de parking aan de voorzijde van de stad te nemen, het scheelt een uur aanschuiven als je zoals ons dwars door het centrum rijdt, en om dan aan de overzijde van de stad de parking in te rijden.

Een open groene stad, met inderdaad veel fonteinen.

Ook people die zich everyday gedragen.

Een nadeel van al dat gefotografeer is natuurlijk dat je de winkelende dames kwijt geraakt.

Er is hier een heel mooi licht, ik begrijp Cézanne beter.

We vinden elkaar op tijd terug voor een glas vers vruchtensap. Voor amper 3€ mixen ze je hier verschillende vruchten bij elkaar framboos-citroen-ananas, perzik-framboos-citroen of ijskoude pastèque. Heerlijk verfrissend en zonder suiker!
We hebben weer bijgeleerd, thuis gooien we ook vanallas met ijsblokjes de blender in.

Het avondmaal nemen we sous l'arbre.
Bij een lekker Anxois met perzik en framboos aroma's nemen we een pot au feu van ganzelever. Een heerlijk hoofdgerecht zal het geweest zijn, maar ik kan het me niet meer herinneren. Het zal aan de aroma's gelegen hebben. Nog wat kaas als dessert.
Een rustige nacht in onze romantische gites.

Beertje is ook mee.

De aftershow

2010-08-14T13:25:00.005+02:00

Zondag 25 juli 20tien, nacht en ochtendgloren.

Het stadion loopt vlot leeg. Tim blijft bellen. Er zijn nog twee vrienden van hem naar Nice afgereisd, maar ik kan ze onmogelijk meenemen, er is plaats in de auto, maar zoveel nu ook weer niet. Hij schreeuwt hen tot door z'n Iphone: "Ring en taxi!". Dat moet zowat het enige Zweeds zijn dat ik versta en beter dan zijn vrienden want ik hoor het hem wel een keer of twintig herhalen.

De parkeergarage, even de auto verbouwen. Koffer open, stoelen uit de koffer openklappen. Tim laat zich ontsnappen: "f you got water I've got cash". Nochalant geef ik hem de fles vittel door. Iemand honger, brood, een appel? De dorst en honger kunnen wat gestild worden. Tim ziet het niet zitten om in de koffer te kruipen en laat Kate en Gorden voorgaan. 'I panic if there isn't a door next to me' is zijn excuus. Op de gps staan nog de coördinaten van Le Palais van deze morgen. 'Indien mogelijk omkeren'

Daarmee is alles gezegd. Jammer genoeg staan we niet alleen in deze parkeergarage. Alles staat gewoon stil. Ik manoeuvreer me in de richting van de uitgang. Ondertussen vraag ik aan de andere inzittenden hoeveel plaats ik heb om me te draaien. "There's a car behind you". Ja dat wist ik ook, links, rechts, voor, achter, boven en onder mij, allemaal auto's. Ik wil voorbereid zijn als dat hier gaat schuiven, dat ik mee kan schuiven. Het is me gelukt om in de goede richting te staan, zet de motor af en wacht. Ondertusssen kunnen we nog eens naar de cd 20ten luisteren, zachtjes. "We are not moving". Ik zet de motor af, doe de ramen open en schuif het zonnescherm van het dak open, zodat ze daar achterin een minder opgesloten gevoel hebben. "Nice, what are we in? Honda, Toyota? oh Opel, didn't expect that!'

Na track 77 komt de boel op gang, en nog vrij vlot eigenlijk. Wilma blijft maar directies geven, dan links, dan weer rechts, dan toch omkeren, we rijden in een neerwaartse spiraal de parking uit. "What language do you speak?" Het is maar bij het horen van onze hollandstalige Wilma dat de anderen doorhebben dat we niet Frans of Engels spreken, maar Nederlands.

Op de snelweg gaat het vlot, niet zo veel verkeer. We worden ingehaald door een zwarte lamborghini, het geluid alleen al! Aan de payage is ie er aan voor de moeite. Door onze badge télépayage zijn we hem te snel af. Het internationale gezelschap is onder de indruk. Een vijfhondermeter verder haalt het diepe stierengebrom ons terug in.

"Are we in Cannes now?" Inderdaad, het lijkt een wat gewone provinciestad tot we aan op de croisette belanden. Wij zullen uitstappen terwijl jij de auto parkeert. Ik leg hen uit dat dat allemaal niet hoeft, dat we onder de zaal parkeren. Ik voel ongeloof. Even verder moeten we ons niet afvragen waar Prince optreed vanavond. Een reuze flatscreen schittert zijn naam. Ik rij de parking in en laat fototoestel achter. We weten dat hij het niet graag heeft, en op een aftershow zullen w'er hem dan ook maar niet mee lastig vallen. Bovendien, ik wil hiervan genieten en niet aan die camera denken. Het concert was anders, doordat ik Werchter al meegemaakt had dacht ik er op sommige momenten aan foto's te nemen. Normaal vergeet ik dat gewoon, te ver weg. Bij het verlaten van de parking neem ik een ganse sliert fans op sleeptouw die de uitgang niet vindt.

Le palais club bevindt zich in de grote rotonde van het complex van het festivalpaleis, tussen het strand en de jachthaven. Meer m'as-tu-vu kan het niet, dat zal later nog wel blijken.

Er onstaat terug wat paniek in het gezelschap. Hoeveel zou hij vragen voor een aftershow? Kan je met creditcard betalen? "Is there a cashmachine?" Ze hebben blijkbaar niet genoeg cash. Weer zeg ik hun niet te stressen, mocht het nodig zijn zal ik voorschieten, ze kunnen dan straks geld afhalen om me terug te betalen.

Waar palais staat op bovengaande foto schitterde de nacht van de 25 juli de naam van Prince, op een achtergrond van sterren.

De file aan de ingang blijkt niet echt groot. Een kleine controle voor we de trap op mogen. Mattias heeft z'n proffesionele camera bij en moet hem hier achterlaten. In het gewoel zijn we hem kwijt. Tim zoekt waar hij z'n geld kwijt kan. Boven aan de trap zijn verschillende kassa's, cash, creditcard, bankkaart, allemaal geen probleem, stress voor niks. Bovendien blijkt de toegangsprijs slechts 50 €. Een koopje als je het vergelijkt met het concert (120 €) zelf en met andere aftershows (80 €). Mijn waarschuwing voor 80 € deed de prijs van 50 € bij iedereen meevallen, er blijkt nog budget over. Ik zie niks dan lachende gezichten.

Bovenaan de trappen komen we in een prachtige daktuin met tuinstoelen en verschillende bacardibars. De grote rotonde voor ons. We gaan nog even het sanitair op zoeken, een niveau lager. Dit valt een beetje tegen voor zo'n club, het heeft meer iets van een aire langs de snelweg. Bij het verlaten van het toilet bots Esmoreit op Mattias: "Ah, du är här. Jag hade förlorat dig. Jag hade min kamera i entrén fråga, men är fortfarande inom nära hit, glad att du hittade." Niks snapt ie er van. Mattias staat even perplex, maar beseft dan pas dat hij in het Zweeds bezig was. Ik begrijp veel, maar van dat gebrabbel kon ik niks maken, vertelt Esmoreit.

Terug boven zie ik Tamara en Christine passeren. Ze zijn hier ook geraakt, en vooral ze zijn ook de trap op geraakt. Ik vraag me af hoe. "Jullie gaan voor de eerste rij?" vraag ik als ze mij voorbij racen. "Absoluut!" kan Christine me nog net naroepen. Ze straalt. Bij het binnenkomen van de club worden we door nog meer luxe overvallen. Luchters, pluche, kussens en veel schoon. Esmoreit en ik werpen elkaar een begrijpende blik toe.

Het podiium, een stoel hoog, staat opgesteld op de dansvloer, voor de DJ.

Veel volk is er nog niet, we hebben dorst. Aan een cirkelvormige bar bestel ik twee watertjes. Het geluid is zo oorverdovend dat de jonge adonis zich over de bar gooit, zodat ik in zijn oor kan roepen. Hij neemt één flesje evian 33 cl uit de frigo. Met mijn vingers toon ik het juiste aantal. Hij heeft onvoldoende vingers om de prijs te tonen. Hij roept iets in m'n oor, maar aangezien ik het verkeerd verstaan heb (het was een onmogelijk bedrag) geef ik hem een briefje van 50 €. Ik krijg een briefje van twintig, eentje van vijf en nog een euro terug. Dus toch, 24 € voor twee watertjes. "Geniet er van" zeg ik als ik Esmoreit zijn flesje geef.

Kate komt ook terug van de bar, ze geeft Gordon zijn biertje en roept iets in zijn oor. Terstond neemt ie z'n gsm en neemt een foto van het flesje, en mmst het door. "This is the most expensive beer I ever had". Hij zal de ganse aftershow uit doen, met het flesje in z'n hand.

We schuiven op richting podium. Ik zie dat er net zo'n ronde zetel vrij is, en stap het trapje op. Blijkbaar kan dit niet de bedoeling zijn, want een security komt zet prompt een stap in mijn richting. Je moet blijkbaar duurder nat bestellen om hier te mogen zitten. Het had deugd gedaan even te kunnen verpozen, maar de dansvloer is ons terrein voor deze nacht.

Een DJ pompt een hels gedreun door de club. Tijd voor de oordopjes, we hebben ze nog bij van Werchter. Veel helpt het niet. Steeds denk ik dat ze niet goed zitten. Het geluid is veel de hard, zelf met doppen. Het gedreun doet pijn aan de ingewanden, en soms zelfs nog iets lager. Dit kan niet gezond zijn. Ik zie rond mij dat er van sfeer niet veel sprake is. Velen staan met hun vingers in hun oren, het hoofd gebogen. Het is 2.00 u 's nachts, lang kan het niet meer duren voor het optreden begint, we zullen even doorbijten.

Een persoon gekleed in een krant, ik vermoed de uitbater van deze doos, galt door de micro dat le palais nog maar eens histoire zal schrijven, Priens zal hier een onvergetelijk concert geven. Hij wenst ook een zekere pakistaanse priens te bedanken, hij ziet hem toch zo graag, want hij trakteert de volledige discotheek op 400 flessen champagne. Deze worden in emmers rondgedragen, een meisje achter ons neemt een fles, en staat versteld dat niemand er iets van zegt. Wij hebben ook niet echt begrepen wat de bedoeling was, dus grepen naast onze fles. Het moet een slordige 500 € het beest geweest zijn. Tenzij het die speciale rosé van op de kaart was, die was aan 100 000 €. Ik denk dat de krantenjongen zijn pakistaanse vriend ook goed vast heeft. In tellen ben ik nu zo slecht niet, maar 400 flessen heb ik niet zien passeren, want dat zou ook 400 vuurwerkjes betekend hebben. Om duidelijk te maken wie iets meer kan uitgeven dan schamel water, wordt op ieder fles bubbels een vuurwerkfonteintje afgestoken.

De muziekkeuze wordt dwazer, harder, en onhoudbaar luid, van schril hoog tot daverend laag.

Alfred Bernardin komt het podium op, en na een paar verdwaasde blikken is hij er terug af. De groep technici van Prince komt het podium op en beginnen de drums te verbouwen, de keyboards om te keren en de micro's te verplaatsen. Blijkbaar heeft de ingehuurde technische ploeg het plannetje dat ze kregen verkeerd gehouden. Alles moet opnieuw. Het geluid moet gechecked worden. Dit doen ze terwijl het gedreun door de DJ blijft aanhouden. Man heeft die geluk dat mijn flesje water zoveel gekost heeft. Ik zie zelfs aan m'n buurman dat het best is dat er op wapens gefouilleerd wordt bij het binnenkomen. SHOOT THE DJ!. Ook de geluidsman draait hem in een collère om en doet duidelijk teken dat de muziek in een ruk naar beneden moet. Het scheelt amper. De arme man kan de monitors op het podium niet horen, en de geluidstechnicus kijkt amper naar zijn gezwaai. Toestanden.

Het is rond half vier, Frederic Yonnet komt flesje water op het podium zetten, Cora komt aan aan eigen drum werken. Cassandra stelt de keys ordentelijk op. Er is amper plaats op het podium, de muzikanten moeten hun buik intrekken om de technici door te laten. Prince komt het podium op, en werkt ook aan zijn gitaar, de kabels, en doet zelf de soundcheck van z'n gitaar. Je ziet dat ze willen beginnen, ook zij worden ongeduldig. Ik vermoed dat het een paar verzoeknummers waren dat ik Alfred in de DJ z'n oor zag roepen, want plots horen we James Brown.

Prince begint mee te tokkelen op gitaar. De DJ heeft een brede smile, z'n ego wordt gestreeld, hij wordt door het publiek uitgejouwd.

Ik herken Prince z'n gitaargeluid, de doppen gaan er uit. Tiens de klank is beter. De meiden beginnen te zingen. I like it, you like it, you really really love it. Iedereen op het podium doet nu mee met de plaat.

Vegas E

You're all ready to jam?

En of we ready zijn, alle jachten laten hun hoorns weerklinken, en de zal ontploft van het vuurwerk, ditmaal op het podium.

shukah

Het publiek syncroon met Prince.

The Jam

Cora laat horen op de D R U M S wat zij verstaat onder drummen. Hetzelfde voor Cassandra, dan de vocals. How low can you go. Ze gaat omlaag en iedereen doet mee, behalve de man voor me. Hij staat.

On the guitar, on the guitar, he's a funky funky man. I don't know what my name is today but I'm about to get bussy.

On the bass, Joshua, die ook down gaat.

Somebody say PARTEY, meer hebben we niet nodig.

De jachthoorns denken het nummer te sluiten, maar Prince: Bring it back! We gaan weer voor the PARTEY. Dit wordt een nachtje funk, op een hoog niveau.

Prince loopt snel het podium af, en is vliegensvlug terug, zonnebrilletje tegen de opkomende zon.

Hij zet Thank You Falettinme Be Myself Again in waarin simple song en every day people het publiek door gaan. Een uitgerekte funkjam. Je ziet Prince zijn goed humeur, z'n puur plezier, het gegek met Josua, z'n tuitmond, z'n jageknik. We zijn hier vet bezig. Yonnet smijt er een solotje tussen. Hij moet zich wel tussen de keyboards en de backings in wringen. Upstroke klappen we mee. We staan zo dicht op het podium dat we Prince zijn snaren kunnen ruiken. Er is geen enkele barriere tussen performer en publiek.

We moeten mee swingen van side to side met Josh, wat we allen doen, behalve de man voor mij, hij staat.

Thank you falettinme me be myself again, besluit het publiek a capella.

F sharp

gimme that F

watch me

Prince dolt met z'n groep

We krijgen hetzelfde in een ander tempo. Shelby schatert het uit.

We love you all, thank you

on the one, horns! beeindigt het nummer.

We hebben het voorgerecht gehad, beginnen aan de soepsoep soep soep.

I want to be free.

One day child,

Het is duidelijk dat de autocue die Prince gebruikt voor z'n teksten niet werkt. Hij kan ze niet meer onthouden. Geen erg, hij maakt er dan maar iets anders van.

on that day child, I will be able to do my own show

you stay of that stage and act like you know

everthing will be working, even the lyrics.

De ene virtuositeit na de andere, gebracht met de meeste nonchalance.

nog een beetje soep soep soep.

Het publiek mag zingen waarvan het allemaal free will zijn,

from technologie (ja achter die djset, graag), from stupidity, form yo mentality, Kan je ons niet horen? from technomusic, from unfunky music.

soep soep soep soep,

I wanne be free

What you all wanna do?

Ol' Skool Company start op de tonen van Purple Rain.

Just the groove, it's cool.

Prince gaat het podium af, waarschijnlijk om te gaan vragen
When will we Be paid?

Zou hij dat ook doen zoals de dj's op bals indertijd,
halverwege je geld gaan halen,

want anders zie je niks meer,
weet ik jammer genoeg uit ervaring.

IJzersterk neergezet door Liv Warfield, Prince op keyboards . Ze gaat bijna over onze hoofden hangen, haar betoog afstekend. Ze heeft er een zeker een witness bij.
Waarna Shelby J. ontbrandt in Baby Love, ze belooft alles te geven wat ze heeft, geholpen door Renato Neto op keys. Ze duikt het publiek in om haar energie kwijt te raken. Leave me my clothes roept ze uit, als ze zich terug een weg naar een podium wringt.

Girls and Boys,
het meest passende nummer aan deze Franse Riviera.
Vous êtes très belle, mama, girls and boys

Ik moet altijd aan hot legs van Rod Steward denken bij dit nummer.

gaat over in Cream
Een heel lekker drumtempo, gestart bij het vorige nummer, blijft doorlopen.
Kickdrum,
dan volgen flarden text die ik aan geen nummer kan toewijzen,
groove y'all,
het warme drumspel gaat door, heerlijk is dit
song of the heart, blijkbaar, maar op een heerlijke groove,
Er groeit hier is.
when I say get up, you say get on up
Sex Machine steekt z'n kop op
de heerlijke groove blijft doorlopen.
uiteraard are we having a good time.

Vette vuile funk,
met een heerlijke Cora.
Het publiek staat zo dicht achter het drumstel dat ik vermoed dat Cora toch een paar ogen heeft uitgeprikt met haar drumsticks.
We got to go
Thank you good night
We geloven het niet maar het is gedaan, het is ondertussen 5.00 h, ze gaan de boel sluiten.
Las Vegas!
Iedereen het podium af, en de dj begint weer. We kunnen niet snel genoeg buiten zijn.

Beneden aan de trap roept Kate uit: "Oh, we are on the beach!". Blijkbaar lag bij het aankomen de aandacht ergens anders. We verzamelen terug. Mattias en Tim zijn we kwijt geraakt. Ik sms hem of ze met de taxi gaan. "I don't know really" krijg ik als antwoord. Als we hem even later de trap zien afkomen, zien we dat ook hij Tim kwijt is, maar zijn camera heeft hij terug. Het was hetzelfde meisje aan wie hij zijn camera gaf, ze herkende hem. Hij was er niet gerust in geweest, want hij had geen reciept gekregen.

Ik breng Kate en Gordon terug naar hun hotel in Nice.
Esmoreit wil wakker blijven zodat hij op z'n minst nog gedag kan zeggen aan de Engelsen. Op de snelweg vind ik dat de lucht bizar lichtblauw kleurt, en vraag ik me af of we de middellands zee zien. Het water licht op. We zijn op tijd terug aan hun hotel zodat ze nog een uurtje kunnen slapen voor ze hun vliegtuig moeten hebben. Het is stil in Nice. We rijden de verlaten Promenade Des Anglais volledig af. De zon komt op.
We zien the dawn.

alle foto's van het net geplukt, bij le palais en pure people

Het Concert

2010-08-09T23:47:00.010+02:00

Zondag 25 juli 20tien, avond
Read this section in English

"Hebben jullie de tickets?" vraag Kiran. Eh? niks hebben we. Even gaat er een schok door ons beseffend dat wat we eigenlijk het belangrijkste vinden, Prince live zien, wel eens aan ons zou kunnen voorbij gaan. "Dan zal ik ze gaan halen" zegt ze, alle zorgen wegvagend. Er wordt voor ons gezorgd. We gaan het volledige stadion rond, want de ingang is volledig aan de andere kant.

Bij de security blijkt dat we kaarten hebben gekregen voor de tweede ring. De tourmanager, Alfred Bernardin, (his name is Alfered?) is echt een heel puike kerel. Hij heeft direct door dat dat nu niet de plaats is waar we het concert willen meemaken. "Je vais arranger ça". Er volgt gediscuteer over en weer met de security, heel veel telefoons weg en weer "Tu es ou justement?". De security is akkoord om ons in de eerste ring binnen te laten. Nu ontstaat er een ander probleem. We willen graag alle acht dit van begin tot einde meemaken. Mattias vraagt aan Esmoreit hoe je acht zegt in het Frans, 'huit' 'wiet?, strange, very strange WIET'

Er blijkt geen geschikte plaats voor een rolstoel in die eerste ring. Christine mag binnen maar ze staan niet garant, plus ze zal niks zien als ze niet kan staan. Ik loop over en weer tussen de Alfred en Christine, die buiten het gewoel is blijven wachten. Ondertussen overschakelend van Frans tegen Alfred, in het Engels uitleggen aan de ander MoQuakers, en in het Nederlands verslag uitbrengen aan Crhistine, dan terug met Engels Frans, tweede mogelijkheid Frans Engels Nederlands, neen ze kiezen dan toch maar voor het platform. Terug ... (He's a language bunny that guy, of zoiets want het was in het Zweeds en daar begrijp ik geen snars van)

Jammer maar we splitsen op, wij zes vooraan, Tamara en Christine ergens plompverloren rechts achter.
Ik probeer ze te vinden, maar kan in de menigte niet zien waar ze zich kunnen installeren hebben. We schuiven beetje bij beetje op. Onze gesigneerde poster proberen we in ere te houden.
Ik heb totaal geen idee van de tijd, blijkbaar staat het publiek al een tijdje te wachten. Het zal toch niet aan ons gelegen hebben?

Slim, de opdeling van het stadion. Nikaia is een concertgebouw, waarvan één zijde volledig kan opengezet worden naar een stadion. De zaal is dan als het ware het overdekte podium. Ze verkleinen het stadion met tribunes naargelang het aantal verkochte tickets. Zo krijg je altijd een volle zaal, blijft het gezellig, en zet je de zwarte markt een hak, want je kan tot de laatste dag tickets kopen.

Ondertussen gonst het van de geruchten over een aftershow. Wij acht druk in de weer met de gsms. Monaco? De stars en bars blijkt verbouwd tot restaurant. Zo zouden we toch nog iets te eten kunnen krijgen. Cannes? Is daar een zaal dan. Saint-Tropez. Oh neen, Annie-Claire heeft me nog zo gezegd dat het verkeer naar daar niet te doen is, één weg twee vakken, één heen, één terug. "C'est bouchonné 24 sur 24" Ik zie ons al in de file staan. Tim krijgt serieus het heen en weer. Hij vertelt dat hij kaarten heeft voor Genève dat dus is afgelast, dat hij dan maar kaarten voor Nice heeft gekocht, en dat hij hier nu gratis staat. 'Ik bel een taxi en reserveer die al, zodat we snel bij de aftershow zijn' Ik probeer hem nog duidelijk te maken, maar hij heeft er geen oren naar, bellen is zijn prioriteit. 'I'm gonna call him right now' zegt hij z'n Iphone tegen zijn oor slaand. Ik leg dan maar aan de anderen uit dat ik hier met de auto ben en we gerust allemaal in één auto kunnen. Ik informeer bij Tamara of zij vervoer hebben, uiteindelijk had ik hen eerst een plaatsje in mijn wagen beloofd, en de rolstoel neemt wat plaats in de koffer. Zij hebben ondertussen iets met vrienden geregeld. Tim weer boven water. Wat? Heb jij een auto? En kunnen we daar allemaal in? Ik heb plaats voor zeven, dus dat moet lukken. Waarom vertel je me dat pas nadat ik een taxi besteld heb? Mattias zijn ogen gaan ten hemel. Ze brabbelen iets in het Zweeds, en Tim is weer up to date. Hij belt z'n taxi af. (Ik vermoed dat jullie zo een beetje de stress aanvoelen wat er bij de fanatiekelingen om gaat als er kans is op een aftershow. Het is een hele geruststelling te ervaren dat je misschien wel abnormaal bent, maar dat je minstens niet alleen bent)

De tourmanager komt op het podium, er wordt een aftershow aangekondigd in 'Le Palais' te Cannes. Het zal toch niet mogelijk zijn, daar waar ik deze morgen geweest ben? Ik ben wel niet zeker, want ze spreken van een club, en zo goed heb ik dat daar niet bekeken. De gsm is redder in nood. Ik sms iedereen (hierbij mijn excuses voor de nachtelijke onrust en tegelijk mijn dank voor de moeite) van wie ik vermoed dat ze kunnen googelen, een beetje begrip hebben voor aftershowstress en weten dat ik hier in Nice zit. Want het is allemaal zo snel gegaan dat ik eigenlijk zo goed als niemand verwittigd heb. Maar ik krijg toch een adres door. Inderdaad, ik was deze morgen op scouting. Ok, "pas de soucis", we geraken er.
Tim is er minder gerust in "Nu gaat hier 10 000 man richting Cannes, Cannes waar is dat? Welk paleis? La Palace? Ik probeer hem gerust ste stellen. Veel helpt het niet. Ze zullen nu al staan aangeschuiven. "We have to leave early" "Do you have a problem leaving early?" "We got to leave now!" Ik maak hem duidelijk dat we daar snel zullen staan, dat ik er deze morgen geweest ben, dat mijn auto heel dichtbij staat, en dat als het moet, ik heel snel kan rijden. Dat laatste staat hem duidelijk aan. Ik denk dat hij nu van het concert zal kunnen genieten.
Ondertussen slaagt Tamara er ook in mij weer mijn maag in een kronkel te doen slaan, ik krijg een sms van haar over een M&G, of ik daar dan niet naar toe ga? Eh? Wat hebben we dan net gehad? Ik snap hier niks meer van. Ik probeer nog te weten of ze het wel degelijk over een' meet and gree't heeft, blijkbaar wel, maar echt duidelijk wordt het me allemaal niet.
Nu, voor mij gaan de show en de aftershow voor, daarnaast zien we wel, ik maak me geen zorgen meer.
De eerste keyboardtonen klinken, hij gaat er aan beginnen, we schuiven nog iets dichter.

Purple Rain
Het doet me direct aan Wenen denken, we zitten goed, want dat vond ik een heel goeie setlist. Je moet het maar doen, gelijk met je grootste nummer starten.
Het wordt een lange intro op keyboard, het publiek oooht al rustig mee.
I never meant 2 cause U any sorrow
Ik blijf het verbazend vinden hoe Prince de snaren beroert, je kan zijn gitaartimbre van elke andere gitarist onderscheiden.
Can I play my guitar, turn it up
Daar gaan we, voor de zilioenste keer kippenvel, ik kan dit niet verklaren. Toch elke keer net iets anders. Hier geen regen in tegenstelling tot Werchter maar cigalige warmte.
Somebody help me, come on, I can't hear ya, come on, sing!
Een Franse oooh, een Engelse oooh, een Vlaamse oooh, een Zweedse ooooh, wat maakt het uit, Everybody!
En dan die ruk aan de snaren, en we zijn er.
Onmiddellijk een hoogtepunt.

Dearly beloved
We zijn bij Let's Go Crazy beland.
Hier volgt het kwartetje dat de ganse tour aan elkaar blijft hangen crazy-delirious-crazy terug-1999
Niet echt in medleyvorm, maar het is iets dat de laatse jaren bij Princeconcerten terugkomt. Hij gebruikt enkele nummers als het ware om op warm te spelen, en die blijven steeds aan elkaar plakken. Vaak wijzigt hij het eerste nummer en alles wat er achter komt.
Toch is dit geen routineklus, bij Delirious haalt hij er Frederic Yonnet bij voor een solo.
Wait a minute band, the line
Morris Hayes mag uit zijn bol gaan op de toetsen. Is die er ook weer bij?
oh no let's go
We krijgen een stukje Let's Go Crazy terug. Ook de clap 'm is anders dan in Werchter, waar we de regen probeerden weg te zweren.
Dé gitaarsolo en we belanden naadloos in 1999
Do you know this song?

Oh, they say 2000 zero zero party over, oops, out of time!
Tell me what you wanna do?
PARTEY!
Het is wel raar om de drie meiden 'revolution' te horen zingen.

het is eigenlijk:

Can't run from Revelation, no!

Sing it 4 your nation, y'all!

maar ze zingen echt wel revolution.

Mommy, why does everybody have a bomb?

De drums nemen over en we vallen in
SHHH
We got to break it down

Candle light - nono, I don't think so!
The crackle of the flame will just spoil my flow
Besides, I can be your fire baby, yeah
Drippin' all over U like a ball of wax, relax and let go!

En dan can I play my guitar?
Zo heb ik shhh nog nooit gehoord, het lijkt wel of Prince z'n gitaarsnaren rechtstreeks verbonden zijn met mijn ruggegraat. Rillingen over heel mijn lijf.
Tonight I'm gonna make you scream, Prince bedrijft de liefde met het publiek, zijn gitaar raakt iedereen afzonderlijk. Ik kan alleen maar stil worden. Cora is ijzersterk op de drums. Zo strak.
Eindsolo tot in overdrive, enkel met de linkerhand, meer heb ik niet nodig om jullie te beroeren.

Cream
Turn the lights on, dit moet een feestje worden. Het publiek moet zingen.
Make the rules, Then break 'em all cuz U are the best.
Juist ja, doet ie eigenlijk iets anders? Het is een mantra als een ander.
Look up in the air, it's my guitar Oops bijna was hij zijn gitaar vergeten, net op tijd kan ie ze oppikken om in de solo te gaan.
Zijn gitaar klinkt wel erg funky deze tour, net als op de nieuwe cd trouwens.
Dat is trouwens de enige manier waarop de nieuwe cd in de optredens aan bod komt, buiten een flard text hier en daar. Hij doet dit al jaren. Eigenlijk herwerkt hij zijn hele oeuvre op de manier van de nieuwe cd, zonder de nummers van diezelfde cd te spelen. Deze keer is het één grote funky summer party.

Here come the drums!
Musicology
Nu is het Mister Hayes die we moeten callen.
Oh Français!
Er moet wat volk bij op het podium, dansen en zingen.
Oh Français! Musicology
Een onmogelijk canon gaat door het publiek. Kan het funkier?
Spotlight! Yonnet, come here brother.

A Love Bizarre
A B A B C D
Het wordt een party op en voor het podium.
The moon up above is ook op de afsraak het is volle maan boven Nice.

Controversy
Funkoverdrive,
What time is it?
Oooh, it's time to get funky!
Prince zijn gitaarriedels zijn het funkiest sedert jaren.
Een van zijn geheimen is dat er zoveel gebeurt dan je amper tijd hebt om te bekomen, daarbij moet je bij de les blijven en zijn instructies opvolgen. Hij zorgt er steeds voor dat iedereen attentief blijft, zijn band, de backings, het licht, het geluid maar ook het publiek. Iedereen opperste concentratie.
Are you crazy? Are you insane?
Iedereen geeft gewillig toe.
Take me home

Angel
Na al dat vuurwerk is het tijd voor enige verpozing. Elisa, Liv en met Shelby J in de hoofdrol.
Ik moet toegeven, dat eenmaal je ze ontmoet hebt, je ze stukken beter vind. Slimme zet. Prince kan niet meer verbeteren in de ogen van de hardcore fans, die zit op zo'n onbereikbare hoogte dat hij eigenlijk alleen maar kan dalen met hem persoonlijk te ontmoeten, hij zou dan menselijk worden. De achtergrondzangeressen komen meer op de voorgrond eens je ze kent.
Iemand zei het met nog laatst, zijn ego is niet zo groot, hij geeft anderen al de ruimte op een podium. Ook de dames zeiden het zelf, we voelen ons niet echt backing, soms zijn we gewoon lead.
Power hebben ze de dames. Zeker als Liv er bij komt!

Nothing Compares 2 U
Deze doet hij inderdaad beter in duet, dat was zo met Rosie Gaines, en nu zeker met Shelby.
Voor mij is het hem eindelijk gelukt om het nummer terug te claimen. (Ik vond Sinead haar uitvoering altijd al sterker)
Hier komt het schuurdeurgehalte van Shelby duidelijk uit de verf.
Cassandra en Frederic krijgen ruimte: real music by real musicians!
Het publiek krijgt de moeilijk te zingen tweeklank to you te zingen.
Prince kan zijn tijd nemen van Shelby om de song te besluiten, heel emotioneel.
Waarna hij: "We are going to be serving captain crunch at the aftershow"
We weten dat we voor een ganse nacht met Prince zullen verbonden zijn, tot de cornflakes bij het ontbijt.

Were ever I go you go with me, alright?

Take Me with U
En het is weer feest.

Naadloos naar
Guitar
Met this guitar in de hoofdrol
I want this guitar turned up so France can hear me
De zotse capriolen volgen op gitaar.
One more? One more? Encore?

Break, Prince gaat af en komt in een andere, zwarte outfit terug.
De scene kleurt rood en Esmoreit weet beter dan ikzelf welk nummer volgt.
Little Red Corvette
Sedert Montreux in herwerkte versie. Magistraal mooi hier op een zwoele zuiderse avond, dicht bij de zee. Het is dan misschien wel sundaynight maar who cares.
Het publiek zweept het tempo op, maar Prince breekt het weer en remt zwaar af,
slow down.
Het publiek besluit a capella, ritmisch klappend.
Dit was mooi.

KISS
Een nummer waar hij live steeds aan gesleutelt, hij brengthet steeds op een verschillende manier.
Nu een heel gestripte versie, weinig meer dan een drumbeat.
Prince terug aan de dans, zei er iemand iets over de oostkantons?

oostkantons=Eupen:=heupen, dixit Geert Hoste

Owie O, OooOh.
dubbel time!
Het publiek neemt gewillig het refrein over, volmondig eindigend in KISS!
Het feestje gaat door.

Het podium loopt terug leeg

Mountains
Een van mijn lievelingsnummers.
Sorry girls, maar hier moet me iets van het hart. De meiden hebben veel te veel power en zingen te goed voor dit nummer. Wendy, Lisa en vooral Susannah zongen dit heel breekbaar lichtjes uit de toon. Dit gaf een zekere spanning aan het nummer. Hetzelfde voor de blazers die vaak atonaal gaan, ze worden nu vervangen door perfekt gespeelde keyboards.
Anderzijds werkt het nummer perfect als smoes om Shake Your Body van the Jacksons te zingen. Elisa hier in een voortreffelijke lead trouwens. Het wordt een grote party in het stadion.
Een beat verder brengt ons bij Everyday People. We hebben er al een hoop zien lopen in de streek. Esmoreit en ik kunnen dan ook vollop meezingen. Ook met I Want To Take You Higher.
Alles staat on fire!

Break

Forever In My Life
Gevoelig lied, gevoelige text, gevoelig gebracht enkel op een drumloop.
Waarom het met Susannah misgelopen is, ik heb er het raden naar.
Maar one word, two syllables: alright.
I say allright,
you say alright

Hij brengt dit dubbelklappend naar When Will We Be Paid, neergezet door Liv Warfield. Een achternaam die de lading dekt.

We had so much fun in Europe, I want to thank you so much for giving us such a wonderfull time.
I love Everybody and Everybody loves me.
Prince even heel emotioneel in een zeldzame bindtekst.

DREAMER
Hij bedankt ons met een ongelooflijk sterke versie van Dreamer. Dikwijls heeft dit nummer de neiging te gaan lopen, vooral onder invloed van de drums. Maar hier!
Turn my guitar way up!
a little more
a little more
Met een draai maakt hij er een funky versie van, op het gospelse af. Ongelooflijk.
Alle lichten uit, donker. CELLPHONES!
De aanstekers worden vervangen door technologie.
Don't stop dreaming y'all.
You need to understand,
what you are holding in your hand,
all your loved ones are right here,
we are one big family tonight,
we are one big family tomorrow,
we are one big family for ever,
and ever!

turn it up!

Dance Disco Heat
Klinkt het niet dan botst het.
Van rock naar Disco in twee tienden van een seconde.
We komt hier mee weg? Juist Prince

De lichten gaan aan, de aftershow wordt nog eens aangekondigd.
We zijn alle zes nog samen, we gaan voor de aftershow.
Want dit kan niet gedaan zijn,
Hier hebben we nog niet genoeg van!
We just want more.

meeting the girls!

2010-08-07T17:56:00.005+02:00

Zondag 25 juli 20tien, vooravond

read this section in English

Om 16:27u komt dan de verlossende sms. Ik stuur een stoer: "We will be there" terug.
De mannen besluiten om eerst nog iets te eten. Les pains die we meebrachten tesamen met wat jambon cru, saucisson, pâtés et fromages. We houden het vrij uitgebreid op ons terras.
Tegen vijf uur gaan we de vrouwen vergezellen aan het zwembad, en ontspannen we ons nog wat in het water. Precies een jaar geleden deden we nagenoeg hetzelfde. Wat een luxe, voor een princeconcert nog enkele baantjes zwemmen. We willen vooral geen belachelijk figuur slaan door al te opgewonden op de meet and greet te verschijnen.

Tegen half zes gaan we douchen en ons omkleden, en vertrekken vroeg genoeg, want ik heb geen idee hoelang het duurt om daar te geraken, laat staan de wagen te parkeren en te voet naar die invitation line te gaan.
Verrassend genoeg staan we daar op tien minuten. Een grote parkeergarage is vrijgehouden voor het concert, aan een forfait van 3 euro. Je moet hier wel weg zijn 45 minuten na het einde van het concert, staat er te lezen. Dat lijkt me geen probleem.
Die espace Nikaia zien we niet direkt als we de garage uit komen, dus vragen we het maar aan de politieagent die ons het gebouw recht voor ons aanwijst. We zijn zo dichtbij.

Er staat wat volk aan te schuiven, maar ik heb totaal geen idee waar we moeten zijn, dus nog maar eens aan de security gevraagd. Het blijkt helemaal aan de rechterzijde van het gebouw te zijn. Inderdaad een loket met 'invitations' en wat security.
Plots wordt ik in het Frans aangesproken, Annie-Claire tesamen met haar stagaire, het meisje dat deze morgen de tafels afruimde. "Eh bien? Je pensait que vous alliez backstage?" Euh, ja, zodadelijk ze zouden ons hier komen afhalen. Je hebt iemand gevonden om mee te gaan. Ja, maar ze kent Prince niet. Ah zo, dat bestaat dus en loopt zo maar in het wild rond. Ik denk even een paar nummers voor te zingen, maar de blik van Esmoreit verhindert me dat.

Ik heb ondertussen Tamara en Christine verwittigd dat we hier staan, en hoe ze hier geraken. In de verte zie ik ze al komen, een rolstoel is toch een gemakkelijke landmark. We zijn al met vier, en kunnen even Nederlands praten, ze komen beiden uit het Gentse. Oost-Vlaanderen is hier goed vertegenwoordigd in Nice. . Ik koop twee flesje water, voor 4 euro de halve lieter les je de dorst. Kate en Gorden de twee winnaars uit Groot-Brittanië krijgen de samenscholing rond de rolstoel ook in de gaten en komen er bij staan. We schakelen over op Engels. Het wordt wat veel voor Korneel, ik bedoel Esmoreit, Nederlands, Frans, Engels, hij verstaat alles, maar iedereen praat maar tegen hem alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ook hij vlot van de ene op de andere taal overschakelt.
We weten dat er nog twee anderen uit Zweden komen, maar vinden ze niet direct. Even wat smsjes over en weer naar Gavin, en het blijkt dat ze naast ons bij de security staan. "I don't have a problem, do you?" Tim blijkt een olijke man. Hij is meegekomen met Mattias, de andere winnaar. We zijn kompleet. We wisselen gsmnrs uit, want verwachten toch een aftershow, en moeten toch een beetje georganiseerd zijn eens we nieuws opvangen.

Wachten dus op Kiran. Tamara weet gelukkig meer dan ik, want ik had geen idee of we op een man of een vrouw wachten. Blijkt dus een vrouw, nog model geweest. Wat had ik anders verwacht van een persoonlijke assistente van Prince. Een vrolijke mooie dame zwaait naar ons. Een stelletje ongeregeld is dus ook herkenbaar. Kiran stelt ons voor even naar binnen te gaan, iets te drinken terwijl 'the girls' zich klaarmaken om ons te ontvangen.
Ze vertelt dat ze net gesoundchecked hebben, en dat het podium in volle zon staat. Hard werken is het dan, het is er verschrikkelijk warm. Ik dacht al dreamer opvangen te hebben tijdens die soundcheck. Vroeg zijn heeft zo z'n voordelen.

We maken uitgebreid kennis, en Kiran doet alle moeite om 'Esmoreit' goed uit te spreken. Ze is geinteresseerd in hoeveel en waar we Prince al aan het werk gezien hebben. Er passeren getallen van 25, 50 tot 85 keer. Esmoreit breekt het record met één keer. Eén keer een concert en een meet and greet, dat is direct in de roos. Kiran vertelt dat ze nog niet zolang voor Prince werkt, de concerten (ook verschillende) in Londen 2007 heeft ze nog als fan gezien. Na het eerste concert moest ze er gelijk meerdere zien. We verschillen allemaal niet veel van elkaar als ik dat zo hoor.
Montreux vond ze echt magisch, ook Prince vond dat, zegt ze, daarom dat hij het zo erg vindt dat Genève afgelast werd.

In de antichambre, even acclimatiseren voor we de loges binnen gaan:

foto ©Mattias
Gordon, Kate en Tim.

Kiran gaat wat affiches halen die de vrouwen dan kunnen signeren, hoe attent van haar. Ze gaat even checken en we kunnen binnen.

Weer overvalt ons een warme ontvangst. We worden uitgebreid voorgesteld aan Shelby Johnson, Liv Warfield en Elisa Fiorillo-Dease. Alle drie herhalen ze onze namen, Tamara, Christine, Kate, Gordon, Mattias, Tim, Luc en euh Eis mho rait. Ze doen allemaal hun uiterste best om Esmoreit goed uit te spreken.
Schatten van dames zijn het. Ze bieden ons onmiddellijk iets te drinken aan, een beetje fruit?

foto ©Mattias

We staan daar wat onwennig, wat vertel je nu eigenlijk? Kiran stelt voor de affiches te signeren, wat ze promt doen. Ze lopen alle drie blootvoets, een beetje bekomen van de schoenen die ze tijdens de show dragen. Spraakwatervallen zijn het. Het is totaal geen probleem om foto's te nemen, tuurlijk niet.

Er ontstaat hilariteit als Liv opmerkt dat Shelby een 'matching 20ten dress' aan heeft. Prompt gaat ze recht staan, en verzoekt ons foto's te nemen en die haar te bezorgen. We voldoen gewillig. Merk ook op dat het fruit op tafel ook 'matching' is. Er wordt op elk detail gelet in het princekamp.

Tijdens de signeersessie is er tijd genoeg voor wat losse babbels. We informeren maar de setlist voor vanavond maar ze verzekeren ons dat zij die pas weten eens ze het podium opstappen, het blijft een verrassing. Hetzelfde voor de aftershow, of er al dan niet een is, laat staan waar, ze zullen het weten als ze er heen moeten.
Ze vragen of we de nieuwe cd gehoord hebben? Ja? Iedereen enthousiast en zij nog het meeste. Ze vertellen dat de backings meestal diep weggemixt worden op de recente cd's maar dat Prince hen juist op het voorplan plaatst. Ze kirren hopen flarden zanglijnen na elkaar. Als we over Laydown beginnen, wijst Shelby naar Liv, 'She's doing leads on that one!' Zij, neen. Als bewijs zingt ze, zonder twijfel zij is het. Ze dollen verder. Ze doen dit constant vertellen ze. Op de luchthaven vragen ze zich dikwijls af wie die zotte meiden zijn. Je voelt dat zingen het liefste is wat ze doen.

Groepsfoto's, geen probleem, geduldig poseren ze met iederen, en Kiran die alle moeite om met ieders fototoestel de gepaste herinneringen vast te leggen.

Bij het poseren neemt Shelby Esmoreit eens goed vast. Ik ben onder de indruk van het warme hart van Elisa. Plots roep Liv het uit, maar ik heb je net toegevoegd bij facebook. Elisa bekijkt me, ah ja, "me too!' Met Shelby zijn we al wat langer vriendjes op het sociale netwerk. (Nogmaals dank Bart)

De tijd vliegt en Kiran informeert dat de zangeressen zich moeten klaar maken voor het optreden. Ze zal ons begeleiden naar onze plaats tussen het publiek. We nemen uitgebreid afscheid en iedereen krijgt zoenen.

Bij het verlaten van de loge komen we in de gemeenschappelijke ruimte van de artiesten, en er loopt daar al een hoop meer volk. In duw de deur tegen; denk ik, Joshua de bassist die wat ligt te rusten in de zetel. Ik verontschuldig me, maar hij wuift me vriendelijk toe. Frederic Yonnet herkent Christine en Tamara, en komt lachend aangelopen, omhelst ze warm en vraagt z'n vrouw foto's te nemen. Als hij ziet dat ook ik een foto neemt wijst hij beide dames aan naar de lens te kijken. Drie stralende gezichten.

Terug buiten staan we wat verloren. Niet goed wetend wat ons nu overkomen is. We zijn onder de indruk van de warme ontvangst. Esmoreit vat het nog het beste samen: "Het was gewoon en buitengewoon tegelijk". Prince wordt omgeving door ongelooflijk warme, behulpzame, lieve attente mensen. Misschien zijn wij niet zo veeleisend als hun baas, maar gewone mensen werden voor even heel speciaal.

Nogmaals extra dank aan Gavin McLaughlin en MoQuake, Kiran Sharma, de tourmanager, de drie fantastische zangeressen en Prince om ons deze ervaring te schenken. Wisten wij veel dat het nog niet gedaan was voor vandaag.

Gourdon

2010-08-06T17:53:00.004+02:00

Zondag 25 juli 20tien, namiddag.

De eerste tip van Annie-Claire, Cannes, was top, dus naar de volgende, Gourdon. Een klein bergdorpje dat als een arendsnest uitkijkt over de Franse Riviera. Dit voorspelt het een en ander, vooral kronkelende steile bergwegjes. Adembenemend. We rijden door de parfumstad Grasse, en steigen verder. Lut leest ondertussen de gids en waarschuwt me al, 'je mag er niet in met de auto!' Je weet natuurlijk nooit dat ik de verkeersborden en de elektrische paaltjes negeer.
Een luchtfoto in de folder geeft al een idee:

'Ga hier maar op de parking' besluit Lut, 'ge moogt niemeer verder!'
De parking staat vol, maar iets vroeger zagen we ook al een parking,
ook die staat vol, maar bordjes verwijzen door dat we mogen parkeren 'dans le stade'.
Ah bon, langs smalle, steile en onverharde wegjes dalen we het stadion in. Eigenlijk een grote kooi van draadafsluiting, waarvan het hek is opengezet. De ondergrond is kiezel, en aan beide zijden staat een goal.
De spelers zijn vervangen door auto's van toeristen.
Te voet komen we langs een nog steiler en smaller steegje komen aan de poort van het dorp. Ik merk op dat we straks langs hier met de auto de parking moeten verlaten, maar hou dat maar voor mezelf, er zijn er al genoeg met maagpijn.

Ondertussen krijg ik van Tamara een SMS :
"Weten jullie al iets?"
Ook zij en Christine zitten vol ongeduld te wachten.
Ik probeer heel noncha te blijven door te antwoorden:
" Nog niks, het zal wel iets voor het laatste moment zijn, denk ik. Ondertussen zitten we hier in Gourdon een prachtig bergdorpje in de buurt van Nice"
Zo lijk ik wel een heel coole pee. Backstage gaan bij een Princeconcert, het lijkt bijzaak, het is alsof ik niks anders doe. In werkelijkheid weet ik niet wat ik moet denken en voel me een beetje zoals Hans Maarten Post. Ik zit hier 1250 km van huis, geen ticket, geen bewijs, enkel 'ze hebben je gsmnummer en zullen je contacteren met meer informatie' Even flits er door m'n hoofd; straks komen ze ons nog afhalen.

Esmoreit zegt het iets duidelijker: "We zijn in de zak gezet!"
Tegelijk bedenk ik dat er nu nog niks van die meet en greet, en zelfs van het concert (waar we gratis toegang krijgen) mag in huis komen, we hebben hier toch weer een heel mooie vakantie. Prachtig weer, heel mooie omgeving, lekker eten en gezellige compagnie.

Bij het panorama vallen alle gedachten weg.

groot panorama na de klik

Le mistral steekt wel aardig op. Hij blaast zo recht vanuit de zee op je gezicht.
In de verte zie je zowel Nice als Cannes liggen. Beide luchthavens zijn herkenbaar.

Een Taniapose mogen we met zo'n uitzicht natuurlijk niet vergeten:

groot panorama na de klik

Een foto van ons allevier wil ik ook wel eens proberen, met de camera gevaarlijk boven de afgrond. Het is iets wat ik absoluut niet kan, mijn armpjes zullen te kort zijn. Het is ook die opmerking dit de lach op de ander gezichten tot gevolg heeft. Ik sta er net nog een beetje op, gelukkig heeft het toestel een enorme groothoek.

Zei er iemand luchtje, briesje of windje?

En je raadt het nooit wie we zagen, Every Day People @ Gourdon, voor Rick, maar ook een beetje voor Herman.

Ik amuseer me wat met close opnames bij de winkeltjes, maar zo geraken de mannen de vrouwen kwijt.

De grootvader van spongebob en purple dolls, purple dolls

Ik mag geen suiker, dat verklaart waarschijnlijk mijn obsessie.

Het is geen groot dorp, dus doemen onze medereizigers al vrij snel vantussen de menigte op.

Les Cigales, in alle kleuren.
Ik stel met toch voor dat dit voor de toeristen is, ik kan me niet inbeelden dat de lokale bevolking nog behoefte heeft om die dieren in huis te halen. Later in Pepieux zullen we ze echter in grote getale in het interieur bij Aline Marcos, onze gastvrouw in de chambre d'hôtes zien. We hebben er een speciale band mee, legt ze uit, ik red ze ook altijd uit het zwembad, anders verdinken ze. M'n man roept dan altijd "Il y a une de tes cigales qui ce noye'
Ik zag er ook die lawaai maakten, het is toch niet mogelijk dat jullie die in huis halen. "Ah ça pas, c'est seulement pour les touristes qui veulent amener le son du midi chez eux"
Ah, ok, we zullen dan geen echte toeristen zijn.

Op de terugweg riskeren we ons leven even, om van de baan af te gaan en een afstandsfoto van het dorp te nemen. Vanuit de wagen lukt dat niet echt, te veel bochten, te veel bomen, te veel verkeer, te vuile ramen.

Langs de weg terug naar La Colle sur Loup vinden we, op zondag nota bene, nog een boulanger en een boucher open. We slaan wat proviant in want ik het in het snot dat er van avondeten niet veel in huis zal komen. Bovendien hebben we best nog iets in de auto, want het zou wel eens kunnen dat we na het concert nog een nachtelijk reisje maken. Ik kan me niet inbeelden dat Prince zijn Europese tournee eindigt met een regulier concert, er zit meer in.

CANNES

2010-08-04T12:33:00.006+02:00

Zondag 25 juli 20tien

Vandaag is het dus zo ver, maar dat is pas voor vanavond. Ik heb deze nacht nog mijn gsm opgeladen, en hou hem maar dicht bij me, je weet maar nooit waar het goed voor is.
We besluiten Nice te bezoeken, La promenade des Anglais is ons doel. We vragen ons af of dit te doen is met de wagen, of we hem daar ergens geparkeerd krijgen. Het is nooit onverstandig eens te informeren aan de receptie van het hotel.

Annie-Claire, chef en uitbaatster van Le Bastide Gourmande, bekijkt ons eens vragend,
"Wat willen jullie daar doen?",
euh flaneren.
"hoelang zijn jullie hier?"
Wel, eigenlijk alleen vandaag want vanavond gaan wij, de mannen dan, naar het concert van Prince in Nice
"Moi aussi!"
Ah leuk, euh we hebben een wedstrijd gewonnen ...
"Moi aussi!"
ah bon, je gaat ook.
Ja, ze heeft twee tickets gewonnen voor het concert, maar weet nog niet wie er mee gaat. Haar man gaat niet mee, er moet toch iemand de boel recht houden, roept hij van achter de hoek. "Et cuisiner!"
Ze is niet echt fan, maar wil dit toch eens meegemaakt hebben.
" De toute façon, il est gay non?"
Eh, niet weer, zou ik moeite doen? Ik wil eigenlijk zeggen "Et alors?" maar hou het maar bij
"Il na rien de plus hetero que Prince"
maar goed, ze geloofd me toch niet,
"As-tu vu ce comment il s'habille?"
"Il faut être très sûr de sa masculinité pour oser porter de telles garderobes" probeer ik nog, maar parels voor de zwijnen denk ik maar.
Nu, ik vertel haar dat we het concert in Werchter al meegemaakt hebben, en dat ze gerust mag zijn, hij is in goede doen, er staat haar een fantastische avond te wachten.
Ze had pink laatst gezien, dat was pas goed. Oké ik zwijg maar, tegen roze kan ik niet op.

Nice dus.
"Bof, vous savez, ça me dit pas grand chose, Nice" Tweemaal drie rijvakken auto's tussen het strand en de hotels, dat is la promenade en bovendien is het erg bruillant. Niets anders dan auto's die volle snelheid voorbij razen. Niet echt om gezellig te flaneren.
Als jullie hier maar zo kort zijn dat zou je eigenlijk Cannes moeten zien, en Gourdon. Misschien als jullie de tijd hebben neem dan nog de boot van Cannes naar Saint-Tropez.
Eh, Cannes? Is dat er nu niet echt over?
Ze overtuigt ons van Cannes, daar is het rustig wandelen en echt te doen van de toeristen. Ik weet niet waar ze zitten de toeristen, maar zeker niet in Cannes, bizare.
Ze verzekert ons wel om niet met de wagen naar Saint-Tropez te rijden, want je geraakt nooit op tijd terug. Er is welgeteld één baantje naar Saint-Tropez, twee vakken, dag en nacht file. Met de boot sta je er zo.
Als je echt overboord wil gaan, ga dan naar Monaco, "Mais ce n'est pas vraiment mon truc!"
"Et après Monaco il n'y plus rien, que des vieux"
Duidelijke uitleg. We hebben ondertussen geleerd om naar de plaatselijke bevolking te luisteren, en hun tips ter harte te nemen. We gaan voor Cannes. We zien wel of we nog tot in Gourdon geraken.

Ver blijkt het inderdaad niet te zijn, via de snelweg ben je er zo. De gps leidt ons tot voor le palais du festival. We rijden de parking in onder dit immense gebouw met dito parking. Voor de zekerheid nemen we een foto van ons parkeerplaatsnummer, we hebben in het verleden al naar onze auto moeten zoeken, en mens leert uit zijn ervaringen.

Merk ook op, dat we voor de gelegenheid in de paarse zone hebben geparkeerd. Weet ik veel wat er zich hier vanavond gaat afspelen.
Als je uit deze parking komt, heb je echt een Mister Beangevoel. Je komt na een lange wandeling door lage parkings en donkere gangen midden op het strand uit, met een panoramisch uitzicht dat kan tellen. Het contrast maakt het allen maar mooier.

op eigen risico klikken voor een monsterbeeld

We geven onze ogen de tijd om zich aan het felle zonlicht aan te passen maar voor het klatergoud en de weelde die ons omringen is geen zonnebril donker genoeg.

Het paleis staat midden op het strand, tussen de zandstrook voor zonnebaders en de jachthaven. In Eeklo hebben ze er ook een, maar de sloepjes zijn daar iets bescheidener.
Ik bedenk nu net dat het leuk is voor de fans om 'le palais' eens overdag te zien. Ik vond het zo schattig toen Kate na de aftershow zei, toen we op Mattias stonden te wachten: 'Oh, we are on the beach, I didn't know that'. Nu kan ze de ronde zaal ook eens van de buitenzijde bekijken.

We wilden net onze rosbief in de oven steken, daar was de eerste helikopter al, die een zich belangerijk achtende booteigenaar kwam ophalen waarschijnlijk om zijn déjeuner te gaan nemen. Ik nam nog een foto, want ik dacht dat dit uitzonderlijk was. Maar eigenlijk maken de heli's rondjes om elkaar af te lossen.

Waarmee houdt een mens van dit niveau zich onledig?

Natuurlijk wordt het speelgoed uitgestald in een wedstrijd groot, groter, grootst, rood, roder, roodst of paarst kan ook natuurlijk.

Spontaan hoor ik de zinsnede: "Darling we're out of butter, do you take the bentley or shall I take the ferrari?"

The car is just smiling with a view like that.

And it's french: "bleu blanc rouge"

De kade is mooi aangelegd, op niveau, zodat het plebs alles goed kan bewonderen.

Als je hem zo mooi parkeert voor je bootje, vraag je erom dat hij van alle zijden gefotografeerd wordt. Zoveel schoonheid kan ik niet links laten liggen.

Dit is duidelijk het populairste model van het moment. Elke boot heeft wel andere opties, aangepast aan de wensen van de klant. Bovendien is er een hoop personeel op zo'n jacht.

Deze zoekt nog een plaatsje om aan te meren, en wil er nog net tussen. De andere boten worden netjes afgeschermd door het personeel, met de zakken die overboord hangen. Duwtje links, duwtje rechts. Een boot parkeren lijkt simpeler dan een auto.

Duidelijk een fan met uitgebreid budget, nochtans niet onder Pakistaanse vlag.

Deze staat onopvallend in de rij geparkeerd, bescheidenheid siert.

Ondergronds parkeren is zonde als je zo'n wagen hebt, net voor de inrit van de parking dan maar, de boete neem je er met de glimlach bij.

Terug richting La Croisette, een middagwandeling in de mediterrane zon.

Ook hier, al moet je soms eens de straat over, zie je de auto en andere modellen veel beter dan op het autosalon.

Deze eigenaar is veel slimmer dan ons, hij koos voor wit, wat stukken scheelt als de airco het laat afweten.

Nog niet eerder in het wild tegengekomen, deze nostalgische mercedes SLS AMG met vleugeldeuren.

Het lijkt wel een luxefile.

Twee knappe dames hebben ondertussen een plekje in de schaduw gevonden, terwijl de jongens het speelgoed aan het bewonderen waren.

En dan, speciaal voor Rick, Everyday people @ Cannes. Vreemd hoe je op reis plots aan andere mensen denkt door bepaalde beelden of situaties. Dit is de eerste uit een reeks.

klikken voor een groter beeld

Voor we last krijgen van buikloop, ronden we Cannes af. Aangezien ik nog geen smsje kreeg, willen we Gourdon bezoeken. Annie-Claire heeft er ons een spectaculair panorama beloofd.

nvdr

2010-08-04T11:05:00.000+02:00

Aangezien onze belevenissen zo intens waren, zal ik de dagen ook opdelen in verschillende episoden. Zo blijft het blog leesbaar en doorbladerbaar,en worden de verschillende items niet te groot door het aantal foto's.
Een bijkomend voordeel is dat jullie dan ook vlugger een nieuw stukje hebben om te lezen, en ik ze iets gemakkelijker tussendoor geschreven krijg.

La Colle Sur Loup

2010-08-02T17:02:00.004+02:00

Zaterdag 24 juli 2010

Het wordt een zeer zware rit. Niet de afstand, 691 km, we hebben al grotere afstanden afgelegd, maar deze zaterdag blijkt een donkerrode dag richting zuiden. Het eerste stuk van de A6 valt nog goed mee, maar eens voorbij Dijon waar het verkeer vanuit Luxemburg en Duitsland er bij komt worden we wel echt nombreux op de Franse wegen. Het minste dat er geremd wordt, of een ongeduldige chauffeur van vak wisselt, ontstaat de ene bouchon na de andere.
Voor de péages staan files die gemakkelijk 5 km lang zijn. Gelukkig kunnen we met onze badge een heel stuk vlotter door.

Vanaf Orange en zeker ter hoogte van Marseille, de wisselaar tussen de A7, A8, A54 staat alles stil. Ramen volledig open, de 30° al een tijdje voorbij. Het geluid van de cigales overstijgt het geluid van het verkeer. Allen in hetzelfde ritme ZZZ ZZZ ZZZ ZZZ.
Esmoreit heeft dit duidelijk nog nooit gehoord.

Wat is dat geluid?
Welke beesten?
Waar zitten ze?
Hoe groot zijn ze?

Een zoektocht levert niks op, toch zijn we door hun roep omgeven. Eens je in de buurt komt zwijgen ze, en aangezien ze meestal op hout zitten en dezelfde kleur hebben vallen ze echt niet op.

La cigale chante la chaleur du midi.
Het doet me denken aan La cigale 2009, maar dat was iets minder eentonig.

In de late namiddag spreken de wegwijzers St-Tropez en Cannes al meer tot de verbeelding. Af en toe vangen we al een glimp op van la Méditerranée, zo blauw zo blauw. We passeren een vrij futuristisch appartementsgebouw bij het binnenkomen van Nice. We zijn er.

We kozen een hotel net buiten Nice, La Colle sur Loup. Dit drukt aanzienlijk de prijs, Nice is net zoals Montreux naar mijn normen onbetaalbaar.
"De bestemming bevindt zich links" zegt de mevrouw van de gps, en we staan voor de deur van ons hotel, La Bastide Gourmande. Valt het op dat ik dikwijls door de naam alleen al verleid word?

Charmant hotel, tussen de andere huizen van het dorp in. We worden naar onze kamers begeleid. Wij en de kinderen blijken aan een totaal andere zijde van het hotel te resideren. We worden eerst eens bekeken, en ze besluiten de ouders maar la cinq te geven, on mettra le jeunhomme dans la huit.
De kamers zijn zeer klein. Gelukkig is onze kamer 3 cm groter dan deze van de kinderen. Nu begijp ik de keurende blikken van de uitbaters. Maar alles is wel in de kamers aanwezig. Een bed, dat wij een twijfelaar noemen. Kussens aan het hoofd van het bed tegen de muur opgehangen, zo lijkt het bed wat groter. Een bartafeltje met twee barkrukken, daarop staan wekker, waterkoker, bekers en thee. Geen idee waar ik m'n autosleutels nog moet leggen. Verder een kleerkast, met extra kussens die we in het vorige hotel pas 's morgens vonden na een te platte nacht, en een bankje voor de valies.
De badkamer met douche, toilet en lavabo. Dit neerschrijven neemt meer plaats in dan de ruimte van de badkamer. Zeker in de kamer van de kinderen, daar zit de bril van het toilet los omdat je schuin moet gaan zitten, er is geen plaats voor je voor de knieën.
Ik heb hier geen foto's van, nochtans beschikt mijn camera over een enorme groothoek, maar ik kon niet genoeg afstand nemen om het er op te krijgen.
" Les chambres sont cochon", had Esmoreit al een paar keer gezegd. Het duurde een tijdje voor ik ook de pancarte met 'cosy rooms' had gezien. Maar het is wel waar, het mag dan klein zijn, ze zijn supergezellig ingericht.

We krijgen vrij snel door dat alles in dit hotel zich buiten afspeelt. Iedere kamer heeft een zithoekje buiten, met tafel en twee zeteltjes. Zowel ontbijt, diner, koffie, jacuzzi als zwemmen gebeurt buiten, si le vent le permet. Want waaien kan het hier, strak en hard! De eigenaar vertelde dat ze de vorige avond een parasolvoet kapot hadden, maar dat het er deze avond wel naar uitzag dat we buiten gingen kunnen eten. Hij kon niets beloven, want de wind kan heel plots opzetten.

Het zwembad verhoudt zich omgekeerd evenredig met de grootte van de badkamer. Voor dit hotel is dit echt een olympisch bad. Zalig om na al die hitte een verfrissende duik te nemen. De jacuzzi laten we voor wat het is, die staat een beetje ongelukkig aan de inkom van het hotel. Het zwembad ligt achteraan, een niveau lager dan het hoofdgebouw. Privacy tot en met.

Het bleef zo goed als windstil, dus konden we op het terras van ons diner genieten. Het hotel heeft een biokeuken. Er wordt zo veel mogelijk met verse groenten en kruiden gewerkt, alsook met biologisch verantwoord gekweekte dieren. Ook de kaas bleek bio te zijn.
- Een amuse van een meloensoepje bij ons huisaperitief
- Een trio van Sint-Jacobs, de vruchten op drie verschillende manier bereid. Rauw met een marinade, gebakken en gepocheerd in een fluwelen sausje.
- Magret de canard (rosé) in een brikdeeg op een rabarbermousse, schandalig lekkere combinatie.
- Kaas als dessert.
Natuurlijk alles vergezeld van een lekker fris wit zuiders wijntje (ook bio dacht ik).

Het is mevrouw zelf die kookt, dat wordt de avond nadien pijnlijk duidelijk.
In onze babbel de volgende morgen, vertellen we dat we naar het concert van Prince gaan in Nice. Elle aussi! Ze is wel geen fan, maar heeft twee kaarten gewonnen en wil dat wel eens zien. Ze verwacht er niks van want hij is toch gay, niet? Ze weet nog niet wie er mee gaat, want haar man zegt dat er toch iemand voor eten moet zorgen. Onze twee vrouwen kunnen er over meepraten. Lut koos ook voor de magret de canard omdat die er bij Esmoreit en mij zo lekker uit zag. Niks brikdeeg, niks rabarbermousse. Een tegenvaller.

Prince dus, maar dat is pas voor morgen.
Ik realiseer me dat we nu in Nice staan, maar geen tickets voor het concert hebben, niet weten waar en wanneer we ergens verwacht worden. Alleen de juiste personen hebben ons gsmnummer en we zullen tijdig een sms krijgen.
Ik maak de franse houding 'pas de soucis' tot de mijne, en ga een zachte nacht in.

Semur en Auxois

2010-08-01T13:49:00.002+02:00

Vrijdag 23 juli 2010

Valiezen pakken is nog iets voor deze morgen, gisteren is alle tijd in de voorbereiding gekropen. De koffer is amper gevuld. Het lijkt alsof we iets vergeten zijn, óf we beginnen het reizen onder de knie te krijgen.
Nog even gedag zeggen bij oma, en tegen 11.00 h zijn we vertrokken. We hebben maar 568 km te doen dus hoeven we ons niet op te jagen.

Na Italië heb ik de airco, die het toen liet afweten, laten vervangen. Een lange reis in een warme wagen is echt wel afmattend. Lekker fris nu, tenminste toch de eerste 100 km. Even later blijkt dat de airco wel koelt, maar de lucht niet in de wagen krijgt. De klep die de luchtverdeling in het interieur automatisch regelt geeft het op. Raampjes open dan maar, zoals vroeger. Want anders krijgen we zelfs geen verse lucht, eigenlijk nog iets erger dan in Italië. Dit heeft wel één groot voordeel voor Lut, cd's hoeven we niet op te zetten, niets overtreft het geluid van de rijwind. Geen Prince dus onderweg.

De tip van deze reis is wel de badge voor télépéage. Als je op de A1 de eerste péage door bent, heb je rechts een kantoortje van de diensten van de télépéage. Schaf je daar een badge aan, hij kost je 2€ per maand die je hem gebruikt (dus gebruik je hem 11 maanden niet, dan betaal je ook niks). Geen borg, en verder gaan alle péages automatisch van je creditkaart af. Het scheelt uren in het aanschuiven, zeker tijdens het toeristische seizoen. Er zijn steeds poorten gereserveerd enkel voor de télépéage, waar niemand stilstaat. Voor de andere daarentegen heb je ellenlange files van sukkels die mogen aanschuiven. Jij rijdt zo goed als door, één piepje en de slagboom gaat open. Bij de meeste poorten moet je nog even stoppen, maar bij de nieuwste kan je aan 30 km/h passeren. Staat erg stoer. En bovendien is het leuk dat Lut telkens de badge naast de achteruitkijkspiegel houdt. Want inderdaad, de man in het bureautje had ons verwittigd: "Vous avez quelle voiture, ah une zafira. Votre pare-brise a une zone avec des points noirs, aux deux cotées du rétroviseur. Mettez le badge là, autrement ça ne passe pas."

Dus telkens we een péage naderen ging het in koor: "baksken!"

Nogmaals dank aan Lieven Van Hoecke voor de gouden tip, net voor we vertrokken. Al begrijp ik het natuurlijk wel, gezien jullie deze badges sponseren.

We zijn nog even gestopt in de Aire de Assevillers, maar jammer genoeg geen bekenden te zien.

De stop was ook noodzakelijk, want voor het eerst in vijf jaar ging het controlelampje van de bandenspanning branden. We spraken er onze eigen Louis van Jetair Vakantiecheckers (Esmoreit) over aan en aangezien we zwaar geladen waren, verhoogde hij de druk in de banden, zoals in de handleiding staat aangeduid. Voor het overige was de auto helemaal weer toppie!

Bij de stand 'air' is er ook altijd 'eau'. Je kan daar water bijvullen. Het kraantje bleef de hele tijd lopen, en zorgde al voor een klein riviertje aan het tankstation. Wij waren er al een paar keer achteloos overgelopen, maar mams wou haar steentje bijdragen bij deze pitsstop en besloot, milieubewust als ze is, het lekkende kraantje uit te zetten. Ze zorgde er enkel voor dat het water er langs alle kanten uitspoot. Zo was de auto ook weer eens gewassen, en was de familie klepkes nog iets bekender in het noorden van Frankrijk.

De infoborden langs de A1 waarschuwen voor zeer druk verkeer richting Parijs en raden aan de A29 te nemen, wat we meteen ook doen, zwaar tegen de zin van de mevrouw van de gps. Ze blijft ons vriendelijk verzoeken om de volgende afrit te nemen en rechtsomkeert te maken. Zo goed als geen verkeer op de A26, en bovendien passeren we door de champagnestreek. Het enige minpunt is dat we naar Auxerre moeten, en dat je daarvoor in Troyes de autosnelweg moet verlaten en de weg moet verderzetten langs de route nationale N77.
De wind is fel komen opsteken, de mooie wolken doen ons even stoppen om een foto te nemen.

op de foto klikken voor een reuzegroot panorama

Maar, Johan Cruyff passeert nog eens, ieder nadeel heb z'n voordeel, daardoor rijden we wel door Pontigny. Ik was hier met Koramic in 2006, maar nam toen geen foto's.

Op het dorpsplein staat een mooie overdekte markt. Sanitair is hier ook, waar je nog echt eens op een Frans toilet kan. We hebben die kelk maar aan ons laten voorbij gaan. De dames daarentegen krijgen een gewoon toilet. Positieve discriminatie in Frankrijk.

Aan de overzijde van het plein ligt de abdij van Pontigny met een strenge en sobere gotische kerk.

op de foto klikken voor Esmoreit in een reuzegroot panorama

We willen ook nog de tuin van de abdij bezoeken, maar God straft onmiddellijk. De mooie wolkjes breken open en er vallen hopen nattigheid uit. Spurtend van boom naar boom bereiken we doorweekt de overdekte markt. De chauffeur offert zich galant op om de dames onder het dak te komen afhalen. Zonder verse lucht bedampen de ramen van een auto heel snel.

Als we in Auxerre terug de snelweg A6 op kunnen is het maar een klein eindje meer tot Semur en Auxois. We raken probleemloos ingecheckt, ik weet ondertussen hoe ik m'n naam in het Frans moet spellen. De kamers op het gelijkvloers zijn vrij ruim en net, bovendien is er gratis wifi.
Het restaurant valt wat tegen, we hebben al zo dikwijls lekker gegeten in de Bourgognestreek, maar dit heeft iets van een wegrestaurant. Natuurlijk is het contrast met de Kromme Watergang te groot, we zullen het daar maar bij laten.

- Coupe de champagne avec sa amuse bouche
- Carpaccio van rauwe zalm
- Un fléton pôellé
- Duo de fromages, met uiteraard een époisses

Bij de anderen zie ik het volgende passeren:
- Salade concombre et son coppa
- Lamskoteletjes
- Dôme en chocolat avec framboises

We laten dit alles vergezellen van een witte Auxerrois. Zo vaak mogelijk een wijn uit de streek.

Buiten nemen we nog een kijkje aan het zwembad, en dan is het tijd om wat rust te nemen voor de rit van morgen.

De voorbereiding

2010-07-31T14:36:00.002+02:00

Meedoen aan een wedstrijd is één ding, winnen een ander. Het zal tot woensdagavond 21 juli duren voordat de winnaars bekend worden gemaakt.

Op onze nationale feestdag zitten we gezellig met ons vier te tafelen in het restaurant De kromme watergang, net over de grens. Een heerlijke maaltijd vol verrassingen. Eerlijk gezegd, ik heb nog nooit zo lekker gegeten. Hier wordt dineren verheven tot kunst. Inderdaad, de keuken overstijgt het aardse. Wat een verschil met Villerest waar we in april aten. Daar werd de moleculaire keuken aangehangen, en ging alle smaak bij het wedersamenstellen van de gerechten totaal verloren. In deze Zeeuwse keuken verhoogt het smaakgehalte net, vraag me niet hoe ze het doen, maar hun paling smaakt meer naar paling dan de verse hier door m'n vader gevangen. Ook het personeel heeft volgens mij een achtste zintuig, ze voelen perfect aan hoe ze best me je omgaan. Hun timing wanneer iemand van het toilet terugkomt is bovendien op een tiende van een seconde perfect. De gesprekjes die ze met iedereen aan tafel aanknopen gaan precies over wat je interesseert, iets dat we in casa del nonno 13 in Italië ook al mochten ervaren. Als je zoals ik een beperking hebt en bijvoorbeeld geen suiker mag, maken ze van je dessert echt iets speciaals. Ik kreeg een symfonie van rood fruit met een soort sorbet dat ze maakten met vloeibaar stikstof en een fluweelzacht fruitextract.

Uiteraard is dit niet voor elke dag, niet voor elke week, zelfs niet voor iedere maand. Dit is echt voor heel speciale gelegenheden. Dit bleek er een te worden. Normaal neem ik nooit m'n gsm mee op restaurant, maar ik had zo'n gevoel dat ik dit nu beter wel deed.

Tussen één van de vele gerechten kreeg ik telefoon, Gavin McLaughlin, beheerder van MoQuake wou me persoonlijk op de hoogte brengen en wou checken of we de mogelijkheid hadden om te gaan.

Daar sta je dan, op de website vermeld tussen de andere gelukkigen, onwezenlijk, Christine uit Gent, Kate uit het Verenigd Koninkrijk en Mattias uit Zweden.

Donderdag kan ik, in een poging het record 'organiseer een reis van een week' te verbeteren, de hele dag spenderen aan het uitstippelen van een reisroute, uitzoeken, vergelijken en boeken van hotels, want we maken er weer een snoepreisje van. De andere twee, Lut en Eulalie, moeten er ook iets aan hebben nietwaar. Dit is al de tweede keer dat Prince voor een onverwachte vakantie zorgt.

We besluiten één nacht in de bourgognestreek door te brengen, twee dagen in Nice te blijven, door te rijden voor twee dagen in de buurt van Carcasonne met een tussenstop van één dag in de buurt van Marseille. Op de terugweg laten we ons een nachtje verwennen in de Loirestreek.

Onze reisroute:

Een totaal van een 3235 km over zes rijdagen en twee rustdagen. Een korte maar goede ronde van Frankrijk.

Via de site Logis de France waren op één dag alle hotels geboekt én bevestigd. Twee dagen Carcasonne heb ik van Mme S.Brune van viticlub cadeau gekregen. Ik krijg nogal veel cadeau geloof ik. Eigenlijk was het de bedoeling dat we twee dagen in een gîte op le Château Auzias verbleven, maar aangezien ik zo kort op de bal zat, was het daar al bezet. Maar mevrouw zorgde voor een leuke chambre d'hôte in de buurt.

Het werd nog even spannend. Prince beslist de nacht van 22 op 23 juli een verrassingsoptreden te geven in de Parijse Le New Morning. Ik opper nog even aan tafel die avond nog te vertrekken over Parijs. Eén strenge blik van m'n vrouw met "laten we die Princegekte in Nice voor dit jaar afronden" maakte een eind aan dit (te) gekke voornemen. Enkelen waaronder Vitalski zetten aan en beleefden 3 uur en 40 minuten lang de Princenacht van hun dromen. Wij hadden nog één en ander te goed.

De aanleiding

2010-07-31T13:23:00.001+02:00

Zaterdag 17 juli 2010.
Ik zie op de website van MoQuake een uitzonderlijke wedstrijd. De mensen van deze fanwebsite hebben het voor elkaar gekregen om voor vier mensen met elk hun gast een ontmoeting te regelen met de drie backings van Prince; Shelby Johnson, Liv Warfield en Elisa Fiorillo-Dease.

Een antwoord op drie voor een fan eenvoudige vragen, en een goede reden is voldoende om een kans te maken. Een goede reden had ik.

Vorig jaar was ik al bij de gelukkigen om Prince aan het werk te zien in Montreux, een onvergetelijke ervaring die ik kon delen met Eulalie. Ook toen maakten we er een klein reisje van. Esmoreit was toen net op kamp, dus hij kon niet mee. Hij heeft toen gezworen nooit meer op kamp te gaan, want dit ging hem niet meer overkomen. Het was pas dit jaar op het concert van Prince op 10 juli 2010 in Werchter, toen ik Esmoreit totaal uit zijn dak zag gaan, dat me duidelijk werd wat ik hem doen missen had. Prince heeft er een nieuwe bezetene bij.

Op weg naar huis kreeg ik een smsje dat Prince een aftershow gaf in de Brusselse Viage. Ik zag Esmoreit totaal uitgeput vredig slapen en besloot gewoon door te rijden. Dit kon ik hem niet aandoen. De volgende ochtend vertelde ik hem van de aftershow en zei er bij dat het toch niet te doen had geweest. Hij replikeerde fel: "het had WEL te doen geweest! Ik wil gewoon meer Princeshows zien. Wie kan er nog zo live optreden? Hoe oud is die man? Wie volgt er hem op? Wat heb ik allemaal niet gemist? Hoeveel tijd heb ik nog?"

Toen wist ik dat ik hem een tweede maal teleurgesteld had, en dat ik dit nog moelijk kon goed maken. Tot deze wedstrijd, dit leek me nu wel een uitgelezen kans. Eindelijk kon ik mijn twee kinderen op gelijke voet krijgen. Eulalie die ondertussen Prince drie keer live had meegemaakt, Esmoreit slechts één keer. Maar nu nog een concert en een meet and greet zouden de wonden moeten kunnen helen.